Dla Coco: miłość w psiej postaci
Przeczytaj w języku: Polski Português
Przepraszam, że nie piszę tak często, jak czuję, że powinienem. Szczerze mówiąc, nie wiem, ile osób czyta tego bloga ani czy ktokolwiek kiedyś przeczyta ten wpis. Ale wierzę we Wszechświat i wierzę, że słowa mają moc.
Nauczyłem się tego jako mały chłopiec, kiedy próbowałem ściągać w szkole. Moim pomysłem było przygotować notatki, do których mógłbym zaglądać podczas sprawdzianów, ale skończyło się na tym, że wszystkiego nauczyłem się po prostu przez zapisywanie. Teraz próbuję zrobić to samo.
Pisząc, chcę dotrzeć na krańce Wszechświata. Chcę pisać o wdzięczności, miłości i złamanym sercu. Mam nadzieję, że dopóki istnieje internet, ludzie w przyszłości będą mogli to przeczytać i dowiedzieć się o pewnej sile, istocie, miłości w psiej postaci: o mojej małej Coco.
Mój partner Paul i ja zaczęliśmy pisać ten wpis, kiedy u Coco po raz pierwszy zdiagnozowano guza mózgu, krótko przed jej siódmymi urodzinami. Wtedy nasze serca rozpadały się na tysiąc kawałków, ale chcieliśmy podzielić się jej historią i zdjęciami ze światem, żeby nigdy nie została zapomniana.
Kończymy go teraz, gdy musieliśmy się już pożegnać.
Nasze małe stado
Mamy trzy buldogi francuskie.
Przywieźliśmy Coco do domu, żeby dotrzymywała towarzystwa naszemu pierwszemu chłopcu, Rocco. Była o rok młodsza od niego i niemal od razu stali się nierozłączni. Oboje przeprowadzili nas przez lockdown, a w końcu wyprowadziliśmy się z Londynu do Worthing, żeby mogli mieć razem prawdziwy dom z ogrodem.
Kiedy Coco miała cztery lata, pozwoliliśmy, by ona i Rocco się sparowali. W swoim małym brzuszku nosiła osiem szczeniąt. Niestety, to było dla niej za dużo. Urodziła naturalnie, ale przeżyło tylko jedno szczenię. Nazwaliśmy ją Halo.
Rocco, Coco i Halo stali się zgranym małym stadem. Każdego wieczoru Coco bawiła się z córką w przeciąganie liny. Pilnowała nas z całkowitym oddaniem. Coco była oczkiem w głowie nas obu, ale z Paulem łączyła ją jeszcze wyjątkowa więź—żartował, że ja jestem jej tatusiem, a on jej mamusią. Kiedy tylko Paul zawołał „Chodź do mamusi”, przybiegała, gdziekolwiek była i cokolwiek robiła.
Coco, Rocco i Halo nawet poprowadzili nas do ołtarza w dniu naszego ślubu. Coco miała na tę okazję śliczną małą sukienkę. Przez lata miała kilka wyjątkowych strojów, w tym mały kostium Mikołaja na Boże Narodzenie.
Uwielbiała leżeć na plecach z głową opartą na piersi Paula, kiedy ją całował i drapał po brzuszku—często się dołączałem, a jeśli nie, rzucała mi okropne spojrzenie albo po prostu patrzyła na mnie i machała łapką. Kiedy przestawaliśmy, potrząsała w powietrzu jedną małą łapką, domagając się więcej. Jej ulubionymi przysmakami były kurczak i ryba prosto z grilla. Uwielbiała wygrzewać się w porannym słońcu i uwielbiała straszyć listonosza tak, że prawie wyskakiwał ze skóry. Jej absolutnie ulubionym grzeszkiem było darcie poczty.
Była z nami tak blisko, że wskakiwała mi na kolana, kiedy pracowałem, więc ustawiłem psie posłanie przy klawiaturze—potem doszły schodki, żeby wszystkie trzy buldożki mogły pracować obok mnie. Coco koniecznie potrzebowała najlepszego miejsca, a podczas poważnych spotkań, poza kadrem kamery, często trudno mi było się skupić, bo ruszała łapkami, domagając się uwagi i drapania po brzuszku.
Coco była zaciekle lojalna. Nigdy nie ciągnęło jej do zwiedzania; wolała zostać w domu, wtulona w nas.
W łóżku spała tuż przy naszych głowach. To było jej miejsce.
Dzień, w którym wszystko się zmieniło
17 lipca zaczął się jako słoneczny piątek. W Wielkiej Brytanii było gorące lato, ale tamten dzień był chłodniejszy, około 20 stopni. Ponieważ Coco była buldogiem francuskim—rasą znaną z problemów z oddychaniem i regulacją temperatury ciała—zawsze bardzo uważaliśmy, wychodząc z nią na dwór w ciepłe dni. Zanim ktokolwiek nas oceni: mieszkamy w dużym domu z dużym ogrodem, a wszystkie nasze psy mają dostęp na zewnątrz, kiedy tylko chcą, przez drzwiczki dla psa.
Później tego popołudnia, kiedy zrobiło się chłodniej, zabraliśmy ją do pobliskiego pubu. Była w świetnym nastroju i bardzo podekscytowana w drodze powrotnej. Wtedy, bez ostrzeżenia, upadła i na chodniku zaczęła mieć drgawki.
W jednej chwili życie moje i mojego partnera Paula wywróciło się do góry nogami.
Od razu zawieźliśmy ją do weterynarza. Pierwsze przypuszczenie było takie, że doznała udaru cieplnego, choć wydawało nam się to mało prawdopodobne, bo nie było strasznie gorąco. Przez weekend wydawała się w większości sobą, choć zauważyliśmy, że traci trochę władzy w prawych łapach.
W niedzielę wieczorem, podczas finału mistrzostw świata, znowu dostała ataku. Halo, jej córka, ma padaczkę, więc podaliśmy Coco doraźny lek przeciwdrgawkowy i zawieźliśmy ją z powrotem do kliniki. Tak zaczęła się długa męka pobierania krwi, wizyt i zamartwiania się. Ustawiłem nawet małe biurko w salonie, żeby pracować tuż obok niej, bo tam czuła się najbezpieczniej i najwygodniej.
Coco wciąż zachowywała się jak ona, ale jej problemy z poruszaniem się narastały. Pewnej nocy zauważyłem, że nie porusza się prawidłowo i wygląda na przerażoną samą próbą wstania. Czekając na skierowanie na rezonans magnetyczny, znów pognaliśmy z nią do weterynarza i trafiliśmy na nagłą wizytę w szpitalu weterynaryjnym Uniwersytetu Cambridge.
Tam usłyszeliśmy druzgocącą wiadomość. Coco miała agresywny guz mózgu, glejaka.
Neurolodzy powiedzieli nam, że nic jej nie wyleczy. Nawet przy zaawansowanych opcjach, takich jak radioterapia czy chemioterapia, najlepsze rokowanie dawało tylko tygodnie, może kilka miesięcy.
Walka o Coco
Od tamtej chwili robiliśmy wszystko, co w naszej mocy, żeby dać Coco jak najlepsze życie. Sprawdziliśmy każde dostępne leczenie i postanowiliśmy spróbować chemioterapii, gdy tylko skierowania weterynaryjne zostaną dopięte.
Wbrew wszystkiemu pozostała dokładnie tym samym psem, choć guz zajmował mniej więcej 20 procent jej mózgu. Była w cudownym nastroju. Wciąż warczała na córkę, pilnowała swoich ulubionych miejsc, kochała nas zaciekle i pozostała oddana naszej rodzinie.
Urodziny Coco wypadały 15 sierpnia. Wiedząc, że rokowanie jest krótkie, zorganizowaliśmy jej wcześniejsze przyjęcie urodzinowe 1 sierpnia. Przyjaciele i rodzina zjechali się zewsząd, żeby ją zobaczyć, a ona była fantastyczna. Patrząc na nią tamtego dnia, nikt by nie zgadł, że żyje z tak poważną chorobą.
Weekend był jasny i słoneczny. Przez krótką, pełną nadziei chwilę naprawdę myśleliśmy, że leczenie przeciwzapalne działa i że Coco wygrywa z losem.
Pożegnanie
Ten miniony poniedziałek był kolejnym dobrym dniem. Coco pokazywała prawdziwe, krzepiące oznaki poprawy. Ale tego wieczoru, akurat przed snem, znów zaczęła mieć napady.
Nawet po dwóch pełnych dawkach doraźnego leku ratunkowego napady nie ustawały. Widzieliśmy, jak bardzo cierpi jej mózg. Wyglądała na zagubioną, zdezorientowaną i bez przerwy kręciła się w lewo.
O północy pognaliśmy z nią do weterynarza dyżurnego. Po uważnym badaniu weterynarz łagodnie wyjaśnił, że guz trwale odbiera jej jakość życia i podstawowe funkcje mózgu. Podjęliśmy rozdzierającą serce decyzję, by pozwolić jej odejść, chroniąc ją przed cierpieniem i ciągłymi napadami.
Pożegnaliśmy się po raz ostatni z naszą małą dziewczynką.
Teraz spoczywa w spokoju na końcu naszego ogrodu, tuż obok szczeniąt, które straciła lata temu, gdy Halo jako jedyna przeżyła.
Kim naprawdę była Coco
Nie chcę, żeby ktokolwiek pamiętał Coco tylko dlatego, że odeszła tuż przed swoimi siódmymi urodzinami. To był drobny epizod na samym końcu życia pełnego radości i przygód. Uwielbiała być z nami. Miała takie wyraziste, takie błyszczące oczy—robiła tyle min. Nienawidziła chodzić po kamienistych plażach i nie chciała korzystać z drzwiczek dla psa, więc musieliśmy otwierać drzwi Królowej Coco, kiedy tylko nie miała ochoty z nich korzystać. Nie siusiała nigdzie, gdzie nie było trawy. Jej ulubioną zabawką było białe kółko, które gryzła i gryzła, a potem także małe zielone. Białe kółko znaleźliśmy przypadkiem, a tak je kochała, że kupiliśmy dwa kolejne, na wypadek gdyby kiedyś zginęło.
Chcę, żeby każdy, kto to czyta, wiedział o miłości bez granic—prosiła o nią i nam ją dawała, a my z radością ją odwzajemnialiśmy.
Coco była wyjątkową istotą. Była duchem, duszą, bytem i energią, która pojawiła się w naszym życiu, by obdarzyć nas siedmioma niezapomnianymi latami. Była zaciekle opiekuńcza, oddana i kochająca. Nie mówiąc ani słowa, nauczyła nas, czym naprawdę jest miłość bez granic.
Odmieniła cały nasz świat na lepsze. Cały nasz dom i nasze dwa pozostałe buldożki kręciły się wyłącznie wokół niej. Nazywaliśmy ją Królową Coco. Ale dla mnie zawsze to była moja Titinininha—portugalskie przezwisko z mojego ojczystego języka, które dostała, bo jako szczenię była taka malutka.
Byliśmy tak pobłogosławieni i uprzywilejowani, że mogliśmy dzielić z nią życie. Zawsze pierwsza witała nas rano, zawsze czekała przy drzwiach, gdy Paul albo ja wychodziliśmy, i zawsze pierwsza zrywała się z pełnym zapałem do wszystkiego, co robiła. Owinęła nas sobie całkowicie wokół swoich małych łapek. W naszym domu powtarzaliśmy żart, że to dom Coco, a ona tylko łaskawie pozwala nam w nim mieszkać.
Była córeczką mamusi i tatusia.
Mieliśmy nawet ulubioną historię o niej. Mówiliśmy, że pod schodami, w swoim domku, Coco ma tajną sterownię, z której kieruje światem. Kiedy tylko działo się coś, co zatrzymywało Paula i mnie w domu—zepsuty samochód, strajk albo zła pogoda—patrzyliśmy na siebie i mówiliśmy: „Coco znowu steruje wydarzeniami”. Żartowaliśmy, że wywołuje usterki w świecie tylko po to, żebyśmy zostali z nią w domu.
To była czuła historia, którą sobie opowiadaliśmy, ale część mnie wciąż się zastanawia, czy nie była prawdziwa.
Skutek uboczny miłości
Mówi się, że jedyną wadą psów jest to, że ich życie jest krótsze niż nasze. Coco była z nami przez siedem lat naszego życia, ale ogromną pociechą jest świadomość, że my byliśmy przy niej przez całe jej życie. Od dnia, w którym poznaliśmy ją na dworcu Paddington, aż do ostatniego oddechu wiedziała, że jest kochana ponad wszelkie słowa. Na samym końcu szeptaliśmy jej, jak bardzo jest kochana i zawsze będzie.
Przysięgam, że wciąż czuję jej energię i obecność w całym domu. Życie straciło odrobinę swojej magii.
Mówi się, że żałoba i złamane serce to po prostu skutki uboczne głębokiej miłości. Ból, który teraz nosimy, odbija ogromną miłość, którą z nią dzieliliśmy. Czasem trudno oddychać. Wiem, że rany goją się z czasem, ale zagojone rany to wciąż blizny. Straciliśmy filar naszego rodzinnego życia i bez niej nic już nie będzie takie samo.
A jednocześnie jestem tak głęboko szczęśliwy i wdzięczny za dar jej życia. Co za zaszczyt, że wybrałaś właśnie nas, Coco.
Moja Tetena, mam nadzieję, że spotkamy się znowu i znowu, w każdym życiu. Żartowałem, że w poprzednich wcieleniach to Paul i ja byliśmy psami, a ty naszą ludzką opiekunką. Byłoby tak pięknie powitać cię kiedyś z powrotem jako naszą ludzką córkę.
Dziękujemy ci z samego dna naszych serc i dusz. Wiem, że pewnego dnia spotkamy się znowu tam, gdzie nie ma już fizycznych ograniczeń, i będziemy mogli bawić się razem jako jedna energia. Na zawsze zostajesz w naszych sercach i obiecuję wspominać cię każdego dnia do końca naszego życia. Wiem, że pewnego dnia znów będziemy razem, będziemy drapać cię po brzuszku i już nigdy się nie rozstaniemy. Wiem też, że wciąż właściwie jesteś z nami i będziesz z nami na zawsze.
Moje dziergane prace dla Coco
Oto kilka wyjątkowych dzierganych rzeczy, które zrobiłem dla Coco. Przez skalę nigdy nie udało mi się zrobić dla niej prawdziwej dzianiny Gigante, ale tworząc te małe rzeczy, które mogła nosić, bardzo wiele nauczyłem się o tym rzemiośle.
Ku czułej pamięci
Jeśli historia Coco poruszyła twoje serce, byłbym ogromnie wdzięczny za rozważenie niewielkiej darowizny na rzecz Wadars, naszej lokalnej organizacji ratującej zwierzęta tutaj, w Worthing.
Bardzo dziękuję za przeczytanie. Jeśli twój zwierzak odszedł albo właśnie przeżywasz żałobę, możesz napisać do mnie bezpośrednio na fernando@giganteknits.com.
Jeśli czytając to, możesz poświęcić cichą myśl mojej małej dziewczynce, poproś, by jej energia pozostała blisko jej mamusi i tatusia.
Niech Bóg was wszystkich błogosławi.
I niech Bóg błogosławi naszą małą Królową Coco na zawsze i na wieki ❤️
Mamusia i tatuś kochali cię tak,
Że słów na tę miłość wciąż było nam brak.
Królową domu byłaś od pierwszego dnia,
Twoje miejsce w naszych sercach wiecznie trwa.
W każdym życiu, to wiemy, i tak już zostanie:
Zawsze znajdziemy drogę do ciebie, kochanie.
Coco — Her Life: film
Trzy godziny i sześć minut — każde zdjęcie i każde wideo, jakie mamy z nią, po kolei, od nocy, kiedy przyjechała do domu, do jej ostatniego kadru, zakończone dedykacją. Teraz jest tutaj dla wszystkich, którzy ją kochali. Użyj rozdziałów, żeby przejść prosto do wybranej chwili.
Czytaj dalej

The Sovereign: kardigan, który zrobiłem w moim najtrudniejszym roku, teraz za darmo
Pierwszy kardigan, jaki w życiu zrobiłem, wydziergany przez rok pobytów w szpitalu i trzech operacji — i rzecz, od której zaczęła się historia Gigante Knits.
Przeczytaj teraz →
