Od katastrofy do niespodziewanego sukcesu: saga merino z jedwabiem
Zamierzałem zrobić kardigan na urodziny z zupełnie nowej mieszanki. Dostałem zachwycające włókno, dom pełen kłaczków i jedną małą torebkę. Oto szczera wersja.
Plan
Co jakiś czas testuję nowe włókno. Częściowo, żeby sprawdzić, czy zasłuży na miejsce w sklepie w przyszłej kolekcji, częściowo dlatego, że polecam ci mieszanki do kupienia, a polecam tylko to, co sam miałem w rękach. Tym razem miałem idealny pretekst: urodziny mojej teściowej, pod koniec września. Planem był piękny kardigan z nowej szaro-białej mieszanki merino z jedwabiem. Srebrny, miękki, z połyskiem, którego moja codzienna Corriedale nie ma. Gdyby się sprawdziła, byłaby dobrym testem przed przyszłą zimową premierą.
Co wyszło z pudełka
Pierwsze wrażenie było naprawdę ekscytujące. Włókna były piękne: żywe, srebrzyste, z tym miękkim połyskiem, który daje tylko jedwab. Rozłożyłem czesankę na podłodze pracowni i podziwiałem ją przez chwilę, zanim w ogóle dotknąłem drutu.
Gdzie wszystko się posypało
Kłopoty zaczęły się w chwili, gdy zacząłem ją przygotowywać na sposób Gigante, dzieląc i czesząc czesankę do tekstury, jakiej potrzebuje grube dzierganie. Rwała się. Włókna prawie wcale się nie trzymały. I przyznam się tu do kolejnej zbrodni: tak cienkie włókna nigdy nie miały być dzielone i rozdzielane. Taka mieszanka jest stworzona do przędzenia i filcowania i byłaby piękna w cieńszych projektach na drutach i szydełku. Ale grube dzierganie prosi o jedyną rzecz, której ona nie potrafi: trzymać się razem jako jedno grube, spokojne pasmo. Zamiast tego rozłazi się w rękach. Pasma unoszą się, rozdzielają i odlatują na wszystkie strony.
Zachwycająca dla oka. Koszmar do dziergania.
W ciągu godziny mój dom był pokryty kłaczkami. Stół, krzesła, moje ubrania, samo powietrze. Wszystko. Nazwałem rzecz po imieniu: kompletna katastrofa, i odłożyłem pomysł na półkę.
Odesłanie (prawie wszystkiego)
Nieotwarte torby wróciły prosto do dostawcy. Ale jeden kilogram był już otwarty, więc stał się mój. Zamiast go wyrzucić, spróbowałem ratunku: zanurzyłem całość w wodzie i pozwoliłem jej wyschnąć – ten sam pomysł co blokowanie, które pozwala ułożyć się gotowej dzianinie. Suszenie trwało wieki; na szczęście w Wielkiej Brytanii trwała akurat jedna z fal upałów, więc nie musiałem czekać zbyt długo. I to w połowie zadziałało. Włókna się uspokoiły i dało się nad nimi zapanować; wciąż puszyste, wciąż gubiące kłaczki, ale do przerobienia, jeśli masz cierpliwość i nie przeszkadza ci potem odkurzanie.
Torebka, która przetrwała
Uratowany kilogram stał się więc torebką. Grubą mini torebką w tym srebrnoszarym kolorze, zrobioną ciasno, żeby włókna się wzajemnie podtrzymywały. Nie będę udawał, że jest nieskazitelna. Nie ma tu super wyrazistych oczek, jakie daje merino. Jest nieporządna, puchata, srebrzysta. I może właśnie ten wygląd przyciągnie niektórych ludzi.
Ponieważ to włókno jest cienkie i gęste, udało mi się rozwiązać wiele problemów konstrukcyjnych, jakie stwarza gruba dzianina, zwłaszcza przy noszeniu ciężaru. Nie zrozum mnie źle, nasze torby są śliczne. Ale na pewno nie na ciężkie rzeczy. Nowa torebka też nie: nie zrobisz z nią cotygodniowych zakupów (hej, to nie torba na zakupy), ale spokojnie zmieścisz w niej mały laptop i kilka osobistych drobiazgów.
Wymyśliłem więc nowy pasek: i-cord, który przenosi ciężar przez przód torebki, a nie przez boki. I to było piękne odkrycie.
Wciąż nie wiem, co zrobić z prototypem. Może oddam go przyjaciołom. Ale jestem bardzo zadowolony z tej pomyłki.
Cytryna, lemoniada, caipirinha
Mówią, że z cytryny zawsze można zrobić lemoniadę. Ja bym powiedział, że z tej wyszła caipirinha.
Pomysł na kardigan z merino i jedwabiu jest odłożony, nie martwy. Jeśli kiedyś znajdę wersję tej mieszanki z lepszą przyczepnością, spróbuję znowu na zimę. Tymczasem kardigan urodzinowy powstaje z wełny, która się słucha (jest cała historia o tym, jak przygotowujemy naszą zwykłą wełnę, a słucha się właśnie dzięki tym pół godzinie przygotowań). A torebkę zatrzymuję.
W tym ratunku kryje się też drugi morał: bez względu na to, jak dziwnie i inaczej twój projekt wygląda po drodze, blokowanie przemienia włókna i cały wygląd twojego kardiganu. Ale to temat na następny wpis.
Ciąg dalszy nastąpi…
Szukasz wełny, która się słucha?
Każde włókno w sklepie to takie, z którego naprawdę dziergałem, przygotowane ręcznie przy tym samym stole:
Czytaj dalej

Dzielenie nieprzędzonej wełny do grubego dziergania: dobre, złe i kłaczki
Pół godziny ręcznego przygotowania, dzięki któremu nasza zwykła wełna zachowuje się tak, jak ta mieszanka nie chciała.
Przeczytaj teraz →
