Gigante Knits
← Blog Gigante
Z bloga Gigante

Dzielenie nieprzędzonej wełny do grubego dziergania

Za kulisami Fernando Santos Autor: Fernando Santos
Udostępnij

Zastanawiało cię kiedyś, jak bałaganiarska, trzykilogramowa chmura wełny zamienia się w schludny, gruby kardigan, który naprawdę chce się nosić? Oto szczera wersja, z każdym krokiem. Najprościej po prostu obejrzeć:

Cały proces, od początku do końca, w około trzy minuty.

A tak naprawdę wygląda każdy etap, bo magia to nie maszyna. To trochę obsesyjne pół godziny przy moim stole.

Przychodzi jako miękka, bezużyteczna chmura

Gruba, wielotonowa czesanka w kolorach niebieskim, koralowym i kremowym, wciąż zwinięta w plastikowym opakowaniu na podłodze, nieprzygotowana.

Tak przychodzi wełna: ufarbowana, ale zupełnie nieprzygotowana. Gruba, puszysta, bezkształtna czesanka, w luźnych linach włókna, które wyglądają cudownie i, szczerze mówiąc, w takiej postaci są bezużyteczne. Piękne do niektórych projektów; zdecydowanie za grube i bezkształtne do kardiganów, które robimy. Przynajmniej jeszcze nie.

Za pierwszym razem poszło źle

Luźne włókna wełny przyklejone elektrostatycznie do granatowej koszulki, a obok trzymany kawałek czesanki.

Chcę być szczery co do tej części, bo na filmie wygląda to spokojnie. Dzielenie wełny potrafi być koszmarem. Za pierwszym razem pociągnąłem za mocno i lina rozpadła się na milion kawałków. Jedna strona wyszła cienka, druga gruba. Im dłużej się z tym męczyłem, tym było gorzej, i to jest pułapka: przesadzisz, a włókno się poddaje. Na koniec wyglądało to jak rząd parówek.

Nie ma na to sprytnego narzędzia. Są twoje ręce i wiedza, kiedy przestać. Pociągniesz za szybko – pęka, i siedzisz potem, łącząc końce z powrotem igłą do filcowania. Będziesz się nad tym za długo trząść – zgnieciesz puszystość dokładnie tego, co chcesz ochronić. A wełna kocha samą siebie: narasta elektryczność statyczna, dwa pasma, które dopiero co zostały rozdzielone, znowu się odnajdują, a na kolanach zamiast motka masz plątaninę. Do tego kłaczki po całym pokoju, przed czym nikt nie ostrzega.

Teraz zajmuje mi to około dwudziestu pięciu minut na kilogram, bo robię to bez przerwy. Pierwsza próba to nie dwadzieścia pięć minut. To mogą być godziny.

Więc oto moja szczera rada, jeśli tak naprawdę chcesz po prostu dziergać: zostaw tę część mnie. Wiele osób sprzedaje nieprzędzoną czesankę. Niewiele przygotowuje ją przed wysyłką, a ja jestem po cichu dumny, że należę do tych, którzy to robią. My robimy brudną robotę. Ty dziergasz.

Z jednego pasma robią się dwa

Zbliżenie jednej grubej czesanki rozciąganej na dwa pasma, między którymi napina się sieć cienkich włókien.

Więc ją rozwijam, rozwiązuję i dzielę na pół. Z jednego grubego pasma robią się dwa: od razu lżejsze, od razu bliższe czemuś, co naprawdę da się nosić. To pierwszy moment, kiedy chmura zaczyna przypominać włóczkę.

Potem czeszę ją ręcznie. A potem robię to jeszcze raz.

Fernando trzyma w obu dłoniach kawałek podzielonej niebiesko-koralowej czesanki, układając włókna w jednej linii.

Następnie wygładzam ręcznie każdy odcinek, prawie jak przy czesaniu, układając włókna w jednej linii, żeby włóczka płynęła jak należy, gdy tylko trafi na druty. Potem robię to wszystko drugi raz.

Drugie czesanie to ta część, którą czuć.

To właśnie drugie przejście nadaje wełnie strukturę i to miękkie jak chmura uczucie, kiedy w końcu wkładasz gotowy kardigan przez głowę. Każde włókno trafia tam, gdzie powinno, a wszystko, co nie pasuje, wybieram ręcznie. Przy jednym pakiecie to około pół godziny cichej, drobiazgowej pracy.

Nie będę udawał, że to szybkie ani że ręcznie robiona dzianina trwa wiecznie; nic nie trwa. Ale tak przygotowana wełna trzyma kształt, opiera się mechaceniu i przez lata zasługuje na miejsce w twojej szafie. Taka jest wymiana: powolne pół godziny teraz, za kardigan, który cię nie zawiedzie.

Uformowane, zważone, opisane

Dwa rozdzielające się pasma czesanki, cienkie włókna spinają przerwę między nimi.

Po wyczesaniu nawijam ją w gniazda, bez splątań, gotowe do dziergania prosto z pakietu. Każde ląduje na wadze, aż ta pokaże dokładnie 500 gramów. Nie mniej więcej – dokładnie. Potem dostaje etykietę (w tym przypadku: mieszanka merino, 500g) i robota skończona.

Od kupki na stole do czegoś, w czym żyjesz

Gotowy, gruby, ręcznie robiony kardigan w delikatnych odcieniach oceanicznego błękitu, noszony na zewnątrz.
Gotowa rzecz: ta sama wełna, w pełni przygotowana i przerobiona na kardigan.
Gotowy gruby kardigan w kolorze oceanicznego błękitu, noszony na zewnątrz.
Ten sam gruby kardigan w kolorze oceanicznego błękitu w miękkim, naturalnym świetle.

I na tym polega sztuczka. To samo włókno, które przed chwilą wyłaniało się z bałaganiarskiej kupki, staje się ręcznie robionym, gigantycznym kardiganem, takim, po który sięgasz w zimny poranek i już go nie zdejmujesz. Chmura wełny, odrobina cierpliwości i twoje własne ręce. Albo nasze.

Masz ochotę na własny?

Chcesz go wydziergać, dostać w pudełku czy po prostu mieć wełnę w rękach? Wybierz, co ci pasuje:

Miłego dziergania, Fernando
Kup wełnęTę samą ręcznie przygotowaną wełnę w pakietach, w wybranych przez ciebie kolorach. Zacznij od zestawuPrzygotowana wełna i pasujący wzór, wszystko w jednym pudełku. Rób według wzoruWybierz projekt i kolorystykę, pobierz pełny PDF i wydziergaj go samodzielnie. Zamów wykonanieWolisz obyć się bez drutów? Wydziergamy twój ręcznie, w twoim rozmiarze, tutaj, w Wielkiej Brytanii.
Spodobało się? Podaj dalej

Czytaj dalej

Prawdziwy powód, dla którego wszyscy nagle oszaleli na punkcie grubego dziergania
Dla początkujących

Prawdziwy powód, dla którego wszyscy nagle oszaleli na punkcie grubego dziergania

Ogromne oczka, wełna miękka jak chmura i wolniejszy rytm, który daje spokój.

5 min czytania Przeczytaj teraz →
Skopiowano link