Co zrobić z resztek grubej włóczki
Każdy, kto dzierga grubo, w końcu ma to samo: torbę resztek. Tu pół motka, tam solidny ogonek, trzy kolory, które nie całkiem zmieściły się w ostatnim projekcie. Za dobre, żeby je wyrzucić, za przypadkowe, żeby coś z nimi planować. Więc pewnego popołudnia wysypałem swoje, postanowiłem nie myśleć za dużo i zrobiłem torebkę: bez wzoru, bez planu, tylko z odwagą. Oto jak poszło.
Zobacz, jak powstaje (bardzo zaimprowizowana) torebka.
Założenie: torba resztek
Znalazłem torbę resztek grubej włóczki i pomyślałem: dobra, spróbujmy zrobić z tego coś fajnego. Nie miałem dużo żadnego koloru (trochę tego, trochę tamtego), a torebka wydawała się dobrym wyborem: na tyle mała, że garść resztek naprawdę mogła ją skończyć, i na tyle wybaczająca, że zmiany kolorów w połowie wyglądałyby na zamierzone, a nie na to, że mi się skończyło (co, żeby było jasne, właśnie się stało).
Jak to naprawdę poszło (bez wzoru, z dużą dozą odwagi)
Zacząłem od jaskrawej żółci, planując przeplatać ją po drodze z innymi kolorami. Dalej to była szczerze improwizacja: zrobiłem pętelkę początkową, podniosłem oczko z boku i zacząłem przerabiać brzeg, żeby dać torebce trochę struktury: nic wyszukanego, tylko tyle, żeby było od czego budować. Trochę miejsca tu, trochę tam, i kształt powoli się pojawił.
Mniej więcej w połowie odsunąłem się i pomyślałem… nie wygląda świetnie, ale też nie wygląda strasznie, a jak na pierwszy prototyp bez wzoru, biorę to. Zostało mi trochę elektrycznego błękitu i jeszcze jeden przypadkowy kolor, więc poszedłem za ciosem i zrobiłem z tego coś bardziej w stylu haute couture i rzeźbiarskiego, żeby zobaczyć, czy da się to popchnąć w ciekawą stronę. (Dla porządku: moje psy nadzorowały całość. Kontrola jakości.)
Resztki włóczki to najmniej ryzykowny sposób na odwagę. Jeśli coś pójdzie nie tak, tracisz tylko popołudnie, a zwykle nie idzie.
Dlaczego resztki grubej włóczki idealnie się do tego nadają
Oto rzecz, której ciągle uczę się na nowo: gruba włóczka to najbardziej wybaczający materiał do eksperymentów. Oczka są tak duże, że całość rośnie w jedno popołudnie, więc hazard bez wzoru nie kosztuje cię tygodni. A przypadkowe kolory obok siebie w gigantycznych oczkach wyglądają na zamierzone; skala robi stylizację za ciebie. Naprawdę nie potrzebujesz wzoru, żeby zrobić coś, co ci się spodoba; potrzebujesz pętelki początkowej i chęci, żeby zobaczyć, co się stanie.
Jeśli praca bez wzoru to dla ciebie nowość, mała torebka to idealny pierwszy skok. A jeśli grube dzierganie w ogóle jest dla ciebie nowe, moje szczere zdanie o tym, czy osoba początkująca poradzi sobie z grubym dzierganiem, upewni cię, że to łagodny koniec tego rzemiosła.
Wykończenie: filcuj końce, nie zawiązuj ich
Taka robótka z resztek zostawia mnóstwo końców, co jest tragedią dla każdego, kto sięga po igłę, bo gruba czesanka jest zdecydowanie za gruba, żeby ją przez nią przewlec. Rozwiązanie to igła do filcowania: wbij luźne końce z powrotem w dzianinę, żeby włókna się ze sobą zablokowały. Bez supełków, bez dziur, bez zachodu. Porządnie przeprowadzam przez to w tekście jak wszywać końce nitek w grubej dzianinie.
Czytaj dalej

Jak wszyć końce nitek, gdy dziergasz z grubej wełny
Idź za A i U, zmień kierunek, a na koniec delikatnie przefilcuj igłą.
Przeczytaj teraz →


