Wat je kunt maken met overgebleven dik garen
Door Fernando Santos
Elke grofbreier komt vroeg of laat op hetzelfde uit: een zak vol restjes. Hier een halve bol, daar een royale staart, drie kleuren die het laatste project net niet haalden. Te goed om weg te gooien, te willekeurig om mee te plannen. Dus op een middag kiepte ik de mijne leeg, besloot er niet te lang over na te denken en maakte een tas: geen patroon, geen plan, alleen lef. Zo ging het.
Kijk hoe de (erg geïmproviseerde) tas vorm krijgt.
Het uitgangspunt: een zak met restjes
Ik vond een zak met restjes grof garen en dacht: goed, laten we hier iets gaafs van proberen te maken. Van geen enkele kleur had ik veel (een beetje van dit, een beetje van dat), en een tas voelde als de juiste keuze: klein genoeg dat een handvol restjes hem echt kon afmaken, en vergevingsgezind genoeg dat kleurwissels halverwege bewust zouden lijken en niet alsof ik op was geraakt (wat, voor de duidelijkheid, wel zo was).
Hoe het echt ging (geen patroon, veel lef)
Ik begon met een felgeel, met het plan om het onderweg af te wisselen met de andere kleuren. Vanaf daar was het eerlijk gezegd improvisatie: ik maakte een beginlus, nam aan de zijkant een steek op en begon aan een rand om de tas wat structuur te geven: niets bijzonders, net genoeg om op verder te bouwen. Hier wat ruimte, daar wat ruimte, en langzaam kwam de vorm tevoorschijn.
Ongeveer halverwege deed ik een stap terug en dacht… het ziet er niet geweldig uit, maar ook niet vreselijk, en voor een eerste prototype zonder patroon vind ik dat prima. Ik had nog een beetje elektrisch blauw over en nog een losse kleur, dus ik ging er vol voor en maakte het wat meer high fashion en sculpturaal, om te zien of ik het ergens interessants heen kon duwen. (Mijn honden hielden overigens de hele tijd toezicht. Kwaliteitscontrole.)
Restgaren is de veiligste manier om dapper te zijn. Als het misgaat, ben je niets kwijt behalve een middag, en meestal gaat het niet mis.
Waarom overgebleven grof garen hier perfect voor is
Dit is wat ik steeds opnieuw leer: grof garen is het meest vergevingsgezinde materiaal om mee te experimenteren. De steken zijn zo groot dat het hele ding in een middag groeit, dus een gok zonder patroon kost je geen weken. En losse kleuren naast elkaar op reuzensteken ogen bewust; de schaal doet de styling voor je. Je hebt echt geen patroon nodig om iets te maken wat je mooi vindt; je hebt een beginlus nodig en de bereidheid om te zien wat er gebeurt.
Ben je nog nooit van een patroon afgeweken, dan is een kleine tas de perfecte eerste sprong. En ben je helemaal nieuw in grof breiwerk, dan stelt mijn eerlijke kijk op of een beginner grof kan breien je gerust: dit is de zachte kant van het ambacht.
Afwerken: vilt de draadjes, knoop ze niet
Zo’n rommelig project laat je met veel draadjes achter, en dat is tragisch voor wie naar een naald grijpt, want grof ongesponnen lont is veel te dik om door een naald te rijgen. De oplossing is een viltnaald: prik de losse draadjes terug in de stof zodat de vezels in elkaar grijpen. Geen knopen, geen gaten, geen gedoe. Ik leg het uitgebreid uit in hoe je draadjes afhecht in grof breiwerk.
Lees verder
De viltruc waardoor eindjes in grof breiwerk nooit meer loskomen
De viltnaaldmethode: nul knopen, nul gaten, zelfs bij reuzenlont.
Lees dit hierna →
