Frá stórslysi til óvænts sigurs: merínó-silki-sagan
Eftir Fernando Santos
Ég ætlaði að prjóna afmælispeysu úr glænýrri blöndu. Það sem ég fékk voru stórglæsilegar trefjar, hús fullt af ló og ein lítil taska. Þetta er heiðarlega útgáfan.
Áætlunin
Öðru hverju prófa ég nýjar trefjar. Að hluta til að sjá hvort þær eigi heima í versluninni í framtíðarlínu, að hluta af því að ég mæli með blöndum fyrir þig að kaupa, og ég mæli bara með því sem ég hef handleikið sjálfur. Í þetta sinn hafði ég fullkomna afsökun: afmæli tengdamóður minnar, seint í september. Áætlunin var falleg peysa úr nýrri blöndu af gráu og hvítu merínó-silki. Silfruð, mjúk, með gljáa sem hversdags-Corriedale-ullin mín hefur ekki. Ef hún hagaði sér vel yrði hún góð prófun fyrir framtíðarvetrarlínu.
Það sem kom upp úr kassanum
Fyrsta sýn var í alvöru spennandi. Trefjarnar voru yndislegar: líflegar, silfraðar, með þessum mjúka gljáa sem aðeins silki gefur. Ég lagði óspunnu ullina út á gólfið í vinnustofunni og dáðist að henni um stund áður en ég snerti prjón.
Þar sem allt fór í sundur
Vandræðin byrjuðu um leið og ég fór að undirbúa hana á Gigante-mátann, kljúfa og kemba óspunnu ullina í áferðina sem grófprjón þarf. Hún slitnaði. Trefjarnar héldust nánast ekkert saman. Og ég viðurkenni að hafa framið annan glæp hér: svona fínum trefjum var aldrei ætlað að vera klofnar og aðskildar. Blanda eins og þessi er gerð til að spinna og þæfa, og hún yrði falleg í fínni prjóna- og hekluverkefnum. En grófprjón biður um það eina sem hún getur ekki: að haldast saman sem einn þykkur, rólegur þráður. Í staðinn raknar hún upp í höndunum á þér. Þræðir lyftast, skiljast að og svífa burt í allar áttir.
Stórglæsileg á að líta. Martröð að prjóna.
Innan klukkustundar var húsið mitt þakið ló. Borðið, stólarnir, fötin mín, loftið sjálft. Allt. Ég kallaði þetta það sem það var: algjörar hörmungar, og ég lagði hugmyndina á hilluna.
Send til baka (nánast öll)
Óopnuðu pokarnir fóru beint aftur til birgisins. En eitt kíló var þegar opið, sem gerði það að mínu. Í stað þess að henda því reyndi ég björgun: ég setti allt saman á kaf í vatn og leyfði því að þorna, sama strekkingarhugmyndin og lætur fullbúið prjón setjast. Þurrkunin tók heila eilífð; sem betur fer var ein af hitabylgjum Bretlands í gangi, svo ég þurfti ekki að bíða allt of lengi. Og það virkaði til hálfs. Trefjarnar róuðust og urðu viðráðanlegar; enn loðnar, enn að losa ló, en vinnanlegar ef þú hefur þolinmæði og nennir að ryksuga á eftir.
Taskan sem lifði af
Svo bjargaða kílóið varð að tösku. Grófprjónuð smátaska í þessum silfurgráa lit, prjónuð þétt svo trefjarnar styðji hver aðra. Ég ætla ekki að þykjast að hún sé óaðfinnanleg. Þú færð ekki skörpu lykkjurnar sem merínó gefur. Hún er óreiðukennd, loðin, silfruð. Og það gæti einmitt verið útlitið sem heillar sumt fólk.
Af því að þessar trefjar eru fínar og þéttar tókst mér að leysa mörg af þeim byggingarvandamálum sem grófprjón býður upp á, sérstaklega varðandi burð. Ekki misskilja mig, töskurnar okkar eru yndislegar. Þær eru bara alls ekki fyrir þunga hluti. Og nýja taskan er það ekki heldur: þú getur ekki farið í vikuinnkaupin með hana (hey, þetta er ekki innkaupapoki), en þú getur auðveldlega borið litla fartölvu og nokkra persónulega muni.
Svo ég hannaði nýja ól: prjónasnúru (i-cord) sem ber þungann í gegnum framhlið töskunnar, ekki hliðarnar. Og það var yndisleg uppgötvun.
Ég veit enn ekki hvað ég á að gera við frumgerðina. Kannski gef ég hana vinum. En ég er mjög ánægður með þessi mistök.
Sítróna, límonaði, caipirinha
Sagt er að alltaf megi breyta sítrónu í límonaði. Ég myndi segja að þessi hafi orðið að caipirinhu.
Hugmyndin um merínó-silkipeysuna er í biðstöðu, ekki dauð. Ef ég finn einhvern tímann útgáfu af þessari blöndu sem heldur betur saman reyni ég aftur fyrir veturinn. Á meðan er afmælispeysan prjónuð úr ull sem hagar sér vel (það er heil saga um hvernig venjulega ullin okkar er undirbúin, og hún hagar sér vel einmitt vegna þessa hálftíma undirbúnings). Og ég held töskunni.
Það leynist líka annar lærdómur í björguninni: sama hversu skrýtið og öðruvísi verkefnið þitt lítur út á leiðinni, þá umbreytir strekking trefjunum og öllu útliti peysunnar. En það er efni í næstu færslu.
Framhald síðar…
Ertu að leita að ull sem hagar sér vel?
Allar trefjar í versluninni eru trefjar sem ég hef í alvöru prjónað úr, undirbúnar í höndunum við þetta sama borð:
Lesa áfram
Að kljúfa óspunna ull fyrir grófprjón: það góða, það slæma og lóin
Hálftíma handundirbúningurinn sem lætur venjulegu ullina okkar haga sér eins og þessi blanda vildi ekki.
Lestu næst →
