Til Coco: ástin holdi klædd sem hundur
Eftir Fernando Santos
Lestu þetta á: Íslenska Português
Fyrirgefðu að ég hef ekki skrifað eins oft og mér finnst ég ætti að gera. Ég veit satt að segja ekki hversu margir lesa þetta blogg, eða hvort þessi færsla verði nokkurn tíma lesin. En ég trúi á alheiminn, og ég trúi því að orð hafi mátt.
Ég lærði það þegar ég var lítill strákur að reyna að svindla í skólanum. Hugmyndin mín var að gera glósur sem ég gæti kíkt á í prófum, en ég endaði á því að læra allt einfaldlega með því að skrifa það niður. Núna er ég að reyna að gera það sama.
Með því að skrifa vil ég ná til endimarka alheimsins. Ég vil skrifa um þakklæti, ást og hjartasorg. Ég vona að svo lengi sem internetið er til geti fólk í framtíðinni lesið þetta og kynnst afli, veru, ástinni holdi klæddri sem hundi: litlu Coco minni.
Paul, maðurinn minn, og ég byrjuðum að skrifa þessa færslu þegar Coco greindist fyrst með heilaæxli, skömmu fyrir sjö ára afmælið hennar. Þá voru hjörtu okkar að brotna í þúsund mola, en við vildum deila sögu hennar og myndunum af henni með heiminum svo hún gleymist aldrei.
Við ljúkum henni núna, eftir að hafa þurft að kveðja.
Litli hópurinn okkar
Við eigum þrjá franska bolabíta.
Við tókum Coco heim til að halda fyrsta stráknum okkar, Rocco, félagsskap. Hún var ári yngri en hann og þau urðu óaðskiljanleg nánast strax. Þau komu okkur bæði í gegnum samkomubannið, og á endanum fluttum við frá London til Worthing svo þau gætu átt alvöru heimili með garði saman.
Þegar Coco var fjögurra ára leyfðum við henni og Rocco að para sig. Hún gekk með átta hvolpa í litla kviðnum sínum. Því miður voru það of margir fyrir hana. Hún gaut á eðlilegan hátt, en aðeins einn hvolpur lifði. Við nefndum hana Halo.
Rocco, Coco og Halo urðu samheldinn lítill hópur. Á hverju kvöldi lék Coco reiptog við dóttur sína. Hún gætti okkar af algjörri tryggð. Coco var augasteinn okkar beggja, en hún hafði enn sérstakari tengsl við Paul—hann grínaðist með að ég væri pabbi hennar en hann væri mamma hennar. Í hvert skipti sem Paul kallaði “Komdu til mömmu” kom hún hlaupandi, sama hvar hún var eða hvað hún var að gera.
Coco, Rocco og Halo leiddu okkur meira að segja upp að altarinu á brúðkaupsdaginn okkar. Coco klæddist fallegum litlum kjól í tilefni dagsins. Hún átti nokkra sérstaka búninga í gegnum árin, þar á meðal lítinn jólasveinabúning um jólin.
Hún elskaði að liggja á bakinu með höfuðið á bringu Pauls á meðan hann kyssti hana og nuddaði á henni magann—ég tók oft þátt líka, og ef ég gerði það ekki sendi hún mér hræðilegt augnaráð eða horfði bara á mig og veifaði loppunni. Í hvert skipti sem við hættum hristi hún aðra litlu loppuna upp í loftið og heimtaði meira. Uppáhaldsnammið hennar var kjúklingur og fiskur beint af grillinu. Hún elskaði að sóla sig í morgunsólinni, og hún elskaði að hræða líftóruna úr póstberanum. Uppáhaldssyndin hennar af öllum var að rífa póstinn í tætlur.
Hún var svo hænd að okkur að hún stökk upp í fangið á mér á meðan ég var að vinna, svo ég kom fyrir hundabæli við lyklaborðið mitt—svo komu tröppur næst, svo allir þrír frönsku bolabítarnir gætu verið að vinna við hliðina á mér. Coco þurfti sérstaklega besta staðinn, og á alvarlegum fundum, utan myndavélar, átti ég oft erfitt með að einbeita mér því hún var að hreyfa loppurnar og biðja um athygli og magaklór.
Coco var ofboðslega trygg. Hún hafði aldrei mikinn áhuga á að kanna heiminn; hún vildi miklu frekar vera heima, kúrð þétt upp við okkur.
Í rúminu svaf hún alveg við höfuðin á okkur. Það var hennar staður.
Dagurinn sem allt breyttist
17. júlí byrjaði sem sólríkur föstudagur. Það hafði verið heitt sumar í Bretlandi, en þann dag var svalara, um 20 gráður. Af því að Coco var franskur bolabítur—tegund sem er þekkt fyrir öndunarerfiðleika og vandræði með að stjórna líkamshita—fórum við alltaf mjög varlega í að fara með hana út í hlýju veðri. Áður en einhver dæmir okkur: við búum í stóru húsi með stórum garði, og allir hundarnir okkar komast út hvenær sem þeir vilja um hundalúgu.
Seinna um eftirmiðdaginn, þegar það var orðið svalara, fórum við með hana á hverfiskrána. Hún var í frábæru skapi og svo spennt á leiðinni heim. Svo, fyrirvaralaust, hneig hún niður og fékk krampa á gangstéttinni.
Á augabragði var lífi mínu og Pauls, mannsins míns, snúið á hvolf.
Við flýttum okkur beint með hana til dýralæknis. Fyrsta hugmyndin var að hún hefði fengið hitaslag, þó okkur þætti það ólíklegt þar sem það hafði ekki verið neitt sérlega heitt. Yfir helgina virtist hún að mestu eins og hún átti að sér, þó við tækjum eftir að hún var að missa svolítið hreyfigetu í hægri fótunum.
Á sunnudagskvöldinu, á meðan úrslitaleikur HM stóð yfir, fékk hún aftur krampa. Halo, dóttir hennar, er með flogaveiki, svo við gáfum Coco neyðarlyf gegn krömpum og fórum aftur með hana á stofuna. Það markaði upphafið að langri þrautagöngu blóðprufa, tíma hjá dýralækni og áhyggna. Ég kom meira að segja upp litlu skrifborði í stofunni svo ég gæti unnið alveg við hliðina á henni, því þar leið henni öruggast og best.
Coco hagaði sér enn eins og hún sjálf, en hreyfivandinn fór versnandi. Eitt kvöldið tók ég eftir að hún hreyfði sig ekki eðlilega og virtist skelfingu lostin bara við að reyna að standa upp. Á meðan við biðum eftir tilvísun í segulómun flýttum við okkur aftur með hana til dýralæknis og enduðum í bráðatíma á dýraspítala dýralæknaskóla Cambridge-háskóla.
Þar fengum við hinar hjartaskerandi fréttir. Coco var með illvígt heilaæxli sem kallast tróðæxli (glioma).
Taugalæknarnir sögðu okkur að ekkert gæti læknað hana. Jafnvel með háþróuðum úrræðum eins og geislameðferð eða lyfjameðferð myndu horfurnar í besta falli aðeins gefa vikur, eða kannski nokkra mánuði.
Baráttan fyrir Coco
Frá þeirri stundu gerðum við allt sem í okkar valdi stóð til að gefa Coco besta mögulega líf. Við kynntum okkur hverja einustu meðferð sem í boði var og ákváðum að reyna lyfjameðferð um leið og tilvísanir dýralæknanna væru frágengnar.
Þrátt fyrir allt mótlæti var hún nákvæmlega sami hundurinn, jafnvel þótt æxlið tæki um 20 prósent af heilanum hennar. Hún hélst í dásamlegu skapi. Hún urraði enn á dóttur sína, gætti uppáhaldsstaðanna sinna, elskaði okkur heitt og var áfram helguð fjölskyldunni okkar.
Afmælið hennar Coco var framundan, 15. ágúst. Vitandi að horfurnar voru stuttar héldum við snemmbúna afmælisveislu fyrir hana 1. ágúst. Vinir og fjölskylda komu alls staðar að til að hitta hana, og hún var stórkostleg. Ef þú hefðir horft á hana þann dag hefðirðu aldrei getið þér þess til að hún lifði með svona alvarlegan sjúkdóm.
Helgin var björt og sólrík. Í stutta, vonglaða stund héldum við í alvöru að bólgueyðandi meðferðin væri að virka og að hún væri að sigrast á líkunum.
Að kveðja
Síðasti mánudagur var annar góður dagur. Coco sýndi raunveruleg, huggandi merki um bata. En um kvöldið, rétt um háttatíma, fór hún aftur að fá krampa.
Jafnvel eftir að við gáfum henni tvo fulla skammta af neyðarlyfinu hennar hættu kramparnir ekki. Við sáum hversu illa heilinn hennar var að verða úti. Hún virtist týnd, áttavillt og snerist stöðugt í hringi til vinstri.
Við flýttum okkur með hana á bráðavakt dýralæknis á miðnætti. Eftir vandlega skoðun útskýrði dýralæknirinn varlega að æxlið hefði nú varanleg áhrif á lífsgæði hennar og grunnstarfsemi heilans. Við tókum þá hjartaskerandi ákvörðun að leyfa henni að fara, og kusum að vernda hana fyrir þjáningu og stöðugum krömpum.
Við kvöddum litlu stelpuna okkar í hinsta sinn.
Nú hvílir hún í friði aftast í garðinum okkar, alveg við hliðina á hvolpunum sem hún missti fyrir árum, þar sem Halo var sú eina sem lifði.
Hver Coco var í raun
Ég vil ekki að neinn muni eftir Coco aðeins fyrir að hafa yfirgefið okkur rétt fyrir sjö ára afmælið sitt. Það var bara örstutt augnablik alveg í lokin á lífi fullu af gleði og ævintýrum. Hún elskaði að vera með okkur. Augun hennar voru svo tjáningarrík, svo björt—hún setti upp svo marga svipi. Hún þoldi ekki að ganga á steinvölum á ströndinni, og hún neitaði að nota hundalúguna, svo við þurftum að opna dyrnar fyrir Coco drottningu í hvert skipti sem hún nennti ekki að nota hana. Hún pissaði hvergi þar sem ekki var gras. Uppáhaldsleikfangið hennar var hvítur hringur sem hún beit og beit, og svo líka lítill grænn hringur. Við fundum hvíta hringinn fyrir tilviljun, og hún elskaði hann svo mikið að við keyptum tvo í viðbót ef hann skyldi einhvern tímann týnast.
Ég vil að allir sem lesa þetta viti af ást án takmarka—hún bað um hana og gaf okkur hana, og við gáfum hana glaðir til baka.
Coco var einstök vera. Hún var andi, sál, tilvist og orka sem kom inn í líf okkar til að blessa okkur með sjö ógleymanlegum árum. Hún var einstaklega verndandi, trygg og ástrík. Án þess að segja nokkurn tíma orð kenndi hún okkur hvað ást án takmarka þýðir í raun.
Hún breytti öllum heiminum okkar til hins betra. Allt heimilið, og hinir frönsku bolabítarnir okkar tveir, snerust algjörlega um hana. Við kölluðum hana Coco drottningu. En fyrir mér var hún alltaf Titinininha mín—portúgalskt gælunafn úr móðurmáli mínu, sem hún fékk af því að hún var svo pínulítil þegar hún var ung.
Við vorum svo blessaðir og lánsamir að fá að deila lífinu með henni. Hún var alltaf fyrst til að heilsa okkur á morgnana, beið alltaf við dyrnar þegar Paul eða ég fórum út, og var alltaf fyrst til að stökkva á fætur af fullum krafti í öllu sem hún gerði. Hún vafði okkur algjörlega um litlu loppurnar sínar. Brandarinn á heimilinu var að þetta væri heimili Coco og að hún leyfði okkur bara góðfúslega að búa þar.
Hún var stelpan hennar mömmu og pabba.
Við áttum meira að segja uppáhaldssögu um hana. Við sögðum að undir stiganum, inni í litla húsinu sínu, væri Coco með leynilegt stjórnherbergi þar sem hún stjórnaði heiminum. Í hvert skipti sem eitthvað gerðist sem hélt okkur Paul heima—bíll sem bilaði, verkfall eða vont veður—litum við hvor á annan og sögðum: “Coco er aftur að stjórna atburðunum.” Við grínuðumst með að hún byggi til smávillur í heiminum bara svo við yrðum heima hjá henni.
Þetta var ástrík saga sem við sögðum sjálfum okkur, en hluti af mér veltir enn fyrir sér hvort hún hafi verið sönn.
Aukaverkun ástarinnar
Sagt er að eini galli hunda sé að líf þeirra er styttra en okkar. Coco var hér í sjö ár af lífi okkar, en það er gríðarleg huggun í því að vita að við vorum til staðar allt hennar líf. Frá deginum sem við hittum hana á Paddington-lestarstöðinni til síðasta andardráttarins vissi hún að hún var elskuð meira en orð fá lýst. Alveg í lokin hvísluðum við að henni hversu heitt hún var elskuð, og yrði alltaf.
Ég sver að ég finn enn orku hennar og nærveru um allt húsið. Lífið hefur misst svolítið af töfrum sínum.
Sagt er að sorg og harmur séu einfaldlega aukaverkanir þess að elska heitt. Sársaukinn sem við berum núna endurspeglar þá gríðarlegu ást sem við deildum með henni. Stundum er erfitt að anda. Ég veit að sár gróa með tímanum, en gróin sár eru samt ör. Við misstum máttarstólpa fjölskyldulífsins, og ekkert verður nokkurn tíma eins án hennar.
En á sama tíma er ég svo innilega glaður og þakklátur fyrir gjöfina sem líf hennar var. Þvílíkur heiður það var að þú valdir okkur, Coco.
Tetena mín, ég vona að við hittumst aftur og aftur í hverju lífi. Ég grínaðist oft með að í fyrri lífum okkar hefðum við Paul verið hundarnir og þú mannlegi forráðamaðurinn okkar. Það væri svo fallegt að bjóða þig velkomna aftur einn daginn sem mannlega dóttur okkar.
Takk af öllu hjarta og allri sálu. Ég veit að einn daginn hittumst við aftur þar sem líkamlegar takmarkanir eru ekki lengur til, og við getum leikið okkur saman sem ein orka. Þú ert að eilífu í hjörtum okkar, og ég lofa að minnast þín hvern einasta dag það sem eftir er ævinnar. Ég veit að einn daginn sameinumst við aftur, við klórum þér á maganum, og við verðum aldrei aðskilin aftur. Ég veit líka að þú ert í raun enn hjá okkur, og þú verður hjá okkur að eilífu.
Prjónaverkin mín fyrir Coco
Hér eru nokkur af sérstöku prjónaverkunum sem ég gerði fyrir Coco. Ég náði aldrei að gera alvöru Gigante-prjónaflík handa henni vegna stærðarinnar, en ég lærði svo mikið um handverkið með því að búa til þessar litlu flíkur fyrir hana að klæðast.
Í ástríkri minningu
Ef saga Coco snerti hjarta þitt yrði ég innilega þakklátur ef þú myndir íhuga að gefa lítið framlag til Wadars, dýrabjörgunarsamtakanna hér í Worthing.
Kærar þakkir fyrir að lesa. Ef þú hefur misst gæludýr eða ert í sorg núna skaltu endilega hafa beint samband við mig á fernando@giganteknits.com.
Ef þú getur sent litlu stelpunni minni hljóðláta hugsun þegar þú lest þetta, biddu þá um að orkan hennar haldist nálægt mömmu sinni og pabba.
Guð blessi ykkur öll.
Og Guð blessi litlu Coco drottninguna okkar um aldur og ævi ❤️
Mamma og pabbi unnu þér heitt,
heitar en orð fá nokkru sinni greint.
Drottning hússins frá fyrstu stund,
að eilífu geymd í hjartans lund.
Í hverju lífi, satt eins og sólin skín,
við ratum alltaf aftur til þín.
Coco — Her Life: myndin
Þrjár klukkustundir og sex mínútur — hver einasta ljósmynd og hvert einasta myndband sem við eigum af henni, í tímaröð, frá kvöldinu sem hún kom heim til síðasta rammans, og endar á tileinkun. Hún á heima hér núna fyrir alla sem elskuðu hana. Notaðu kaflana til að hoppa beint að augnabliki.
Lesa áfram
The Sovereign: peysan sem ég gerði á erfiðasta árinu mínu, nú ókeypis
Fyrsta peysan sem ég gerði, prjónuð í gegnum ár af sjúkrahúsdvölum og þremur skurðaðgerðum — og flíkin sem kom Gigante Knits af stað.
Lestu næst →
