Voor Coco: liefde in de vorm van een hond
Door Fernando Santos
Lees dit in: English Português
Het spijt me dat ik niet zo vaak schrijf als ik zou moeten. Ik weet eerlijk gezegd niet hoeveel mensen deze blog lezen, of dit bericht ooit gelezen wordt. Maar ik geloof in het Universum, en ik geloof dat woorden kracht hebben.
Dat leerde ik als klein kind, toen ik op school probeerde te spieken. Mijn plan was briefjes te maken die ik tijdens toetsen kon bekijken, maar door alles op te schrijven leerde ik het gewoon uit mijn hoofd. Nu probeer ik hetzelfde te doen.
Met schrijven wil ik de uithoeken van het Universum bereiken. Ik wil schrijven over dankbaarheid, liefde en verdriet. Ik hoop dat mensen dit in de toekomst, zolang het internet bestaat, kunnen lezen en iets leren over een kracht, een wezen, liefde in de gedaante van een hond: mijn kleine Coco.
Mijn partner Paul en ik begonnen aan dit bericht toen Coco net de diagnose hersentumor had gekregen, kort voor haar zevende verjaardag. Onze harten braken toen in duizend stukjes, maar we wilden haar verhaal en haar foto’s met de wereld delen, zodat ze nooit vergeten wordt.
We maken het nu af, nadat we afscheid van haar moesten nemen.
Onze kleine roedel
We hebben drie Franse bulldogs.
We haalden Coco in huis als gezelschap voor onze eerste jongen, Rocco. Ze was een jaar jonger dan hij, en ze werden bijna meteen onafscheidelijk. Samen hielpen ze ons door de lockdown, en uiteindelijk verhuisden we van Londen naar Worthing, zodat ze samen een echt thuis met een tuin hadden.
Toen Coco vier was, lieten we haar en Rocco paren. Ze droeg acht puppy’s in haar kleine buikje. Helaas waren dat er te veel voor haar. Ze beviel op natuurlijke wijze, maar maar één puppy overleefde. We noemden haar Halo.
Rocco, Coco en Halo werden een hechte kleine roedel. Elke avond speelde Coco touwtrekken met haar dochter. Ze bewaakte ons met volledige toewijding. Coco was onze oogappel, maar met Paul had ze een nog bijzonderdere band—hij grapte altijd dat ik haar papa was, maar hij haar mama. Als Paul riep: “Kom bij mama,” kwam ze aanrennen, waar ze ook was en wat ze ook deed.
Coco, Rocco en Halo liepen op onze trouwdag zelfs met ons naar het altaar. Coco droeg er een prachtig jurkje voor. Door de jaren heen had ze een paar speciale outfits, waaronder een klein kerstmannenpakje met Kerst.
Ze lag graag op haar rug met haar kop op Pauls borst terwijl hij haar kuste en over haar buik wreef—ik deed vaak mee, en als ik dat niet deed, gaf ze me een vreselijke blik of keek ze me aan en zwaaide met haar poot. Zodra we stopten, schudde ze één pootje in de lucht om meer te eisen. Haar lievelingssnoepjes waren kip en vis vers van de barbecue. Ze lag graag in de ochtendzon, en ze vond het heerlijk om de postbode de stuipen op het lijf te jagen. Haar allergrootste zonde was de post verscheuren.
Ze was zo op ons gesteld dat ze op mijn schoot sprong terwijl ik werkte, dus zette ik een hondenmand naast mijn toetsenbord—daarna kwam er een trapje bij, zodat alle drie de Frenchies naast me konden werken. Coco moest per se de beste plek hebben, en tijdens serieuze vergaderingen kon ik buiten beeld vaak moeilijk opletten, omdat zij met haar pootjes bewoog en om aandacht en buikaaien vroeg.
Coco was ontzettend trouw. Op ontdekkingstocht gaan vond ze niet zo belangrijk; ze bleef veel liever thuis, dicht tegen ons aan.
In bed sliep ze vlak bij ons hoofd. Dat was haar plekje.
De dag dat alles veranderde
17 juli begon als een zonnige vrijdag. Het was een warme zomer in het Verenigd Koninkrijk geweest, maar die dag was het frisser, rond de 20 graden. Omdat Coco een Franse bulldog was—een ras dat bekendstaat om ademhalingsproblemen en moeite met het regelen van de lichaamstemperatuur—waren we altijd heel voorzichtig met haar mee naar buiten nemen bij warm weer. Voordat iemand ons veroordeelt: we wonen in een groot huis met een grote tuin, en al onze honden kunnen via een hondenluikje naar buiten wanneer ze maar willen.
Later die middag, toen het koeler was, namen we haar mee naar de pub in de buurt. Ze was goedgehumeurd en op de terugweg zo opgewonden. Toen zakte ze zonder waarschuwing in elkaar en kreeg ze een aanval op de stoep.
In één klap stond het leven van mijn partner Paul en mij op zijn kop.
We brachten haar meteen naar de dierenarts. De eerste gedachte was een zonnesteek, al vonden wij dat onwaarschijnlijk, omdat het niet erg heet was geweest. Dat weekend leek ze grotendeels zichzelf, al zagen we dat ze wat beweging in haar rechterpoten verloor.
Op zondagavond, tijdens de WK-finale, kreeg ze weer een aanval. Halo, haar dochter, heeft epilepsie, dus we gaven Coco noodmedicatie tegen aanvallen en brachten haar terug naar de kliniek. Dat was het begin van een lange lijdensweg van bloedonderzoeken, afspraken en zorgen. Ik zette zelfs een klein bureau in de woonkamer, zodat ik vlak naast haar kon werken, want daar voelde ze zich het veiligst en het prettigst.
Coco gedroeg zich nog als zichzelf, maar haar problemen met bewegen werden erger. Op een nacht zag ik dat ze niet goed bewoog en doodsbang keek terwijl ze alleen maar probeerde op te staan. Terwijl we op een verwijzing voor een MRI wachtten, brachten we haar met spoed terug naar de dierenarts en belandden we bij een spoedafspraak in het Cambridge University Veterinary School Hospital.
Daar kregen we het hartverscheurende nieuws. Coco had een agressieve hersentumor, een glioom.
De neurologen vertelden ons dat niets haar kon genezen. Zelfs met geavanceerde opties zoals bestraling of chemotherapie zou de beste prognose maar een paar weken bieden, of misschien een paar maanden.
Vechten voor Coco
Vanaf dat moment deden we alles wat in onze macht lag om Coco het best mogelijke leven te geven. We zochten elke beschikbare medische behandeling uit en besloten chemotherapie te proberen zodra de doorverwijzingen van de dierenarts rond waren.
Tegen alles in bleef ze precies dezelfde hond, ook al nam de tumor zo’n 20 procent van haar hersenen in. Ze bleef opgewekt. Ze gromde nog steeds naar haar dochter, bewaakte haar favoriete plekjes, hield vurig van ons en bleef ons gezin trouw.
Coco’s verjaardag kwam eraan, op 15 augustus. Omdat we wisten dat haar prognose kort was, organiseerden we op 1 augustus een vervroegd verjaardagsfeest voor haar. Vrienden en familie kwamen van heinde en verre om haar te zien, en ze was fantastisch. Als je haar die dag zag, had je nooit gedacht dat ze met zo’n ernstige aandoening leefde.
Het weekend was zonnig en helder. Heel even, vol hoop, dachten we echt dat de ontstekingsremmers aansloegen en dat ze de kansen trotseerde.
Afscheid nemen
Afgelopen maandag was weer een goede dag. Coco liet echte, geruststellende tekenen van verbetering zien. Maar die avond, rond bedtijd, kreeg ze opnieuw aanvallen.
Zelfs nadat we haar twee volle doses van haar noodmedicatie hadden gegeven, hielden de aanvallen niet op. We zagen hoe zwaar haar hersenen werden getroffen. Ze keek verloren en gedesoriënteerd, en bleef maar naar links draaien.
Om middernacht haastten we ons met haar naar de spoedeisende dierenarts. Na zorgvuldig onderzoek legde de dierenarts ons voorzichtig uit dat de tumor nu blijvend haar kwaliteit van leven en de basisfuncties van haar hersenen aantastte. We namen het hartverscheurende besluit haar te laten gaan, om haar te beschermen tegen lijden en aanhoudende aanvallen.
We namen voor het laatst afscheid van ons meisje.
Ze rust nu vredig achter in onze tuin, vlak naast de puppy’s die ze jaren geleden verloor, toen Halo als enige overleefde.
Wie Coco echt was
Ik wil niet dat iemand Coco alleen herinnert omdat ze ons verliet net voor haar zevende verjaardag. Dat was een klein moment helemaal aan het eind van een leven vol vreugde en avontuur. Ze was graag bij ons. Haar ogen waren zo expressief, zo helder—ze trok zoveel gezichten. Ze haatte het om over kiezelstranden te lopen, en ze weigerde het hondenluikje te gebruiken, dus moesten we de deuren openen voor Queen Coco wanneer ze er geen zin in had. Ze plaste nergens waar geen gras was. Haar lievelingsspeeltje was een witte ring waar ze maar op bleef bijten, en daarna ook een groen ringetje. We vonden de witte ring bij toeval, en ze was er zo gek op dat we er nog twee kochten, voor het geval hij ooit zoek zou raken.
Ik wil dat iedereen die dit leest weet wat liefde zonder grenzen is—ze vroeg erom en gaf het ons, en wij gaven het haar graag meteen terug.
Coco was een bijzonder wezen. Ze was een geest, een ziel, een entiteit en een energie die in ons leven kwam om ons te zegenen met zeven onvergetelijke jaren. Ze was fel beschermend, toegewijd en liefdevol. Zonder ooit een woord te zeggen, leerde ze ons wat liefde zonder grenzen echt betekent.
Ze veranderde onze hele wereld ten goede. Ons hele huis, en onze twee andere Franse bulldogs, draaiden volledig om haar. We noemden haar Queen Coco. Maar voor mij was ze altijd mijn Titinininha—een Portugese koosnaam uit mijn moedertaal, die ze kreeg omdat ze als pup zo klein was.
We waren zo gezegend en bevoorrecht dat we het leven met haar mochten delen. Ze was altijd de eerste die ons ’s ochtends begroette, wachtte altijd bij de deur als Paul of ik weg was, en sprong altijd als eerste op, vol overgave in alles wat ze deed. Ze had ons helemaal om haar pootjes gewonden. De vaste grap bij ons thuis was dat het Coco’s huis was, en dat zij ons er vriendelijk in liet wonen.
Ze was het meisje van Mamma en Dadda.
We hadden zelfs een lievelingsverhaal over haar. We zeiden dat Coco onder de trap, in haar huisje, een geheime controlekamer had waar ze de wereld bestuurde. Als er iets gebeurde waardoor Paul en ik thuis moesten blijven—een auto met pech, een staking of slecht weer—keken we elkaar aan en zeiden: “Coco stuurt de boel weer.” We grapten dat ze storingen in de wereld veroorzaakte, alleen zodat we bij haar thuis zouden blijven.
Het was een liefdevol verhaal dat we onszelf vertelden, maar een deel van mij vraagt zich nog steeds af of het waar was.
De bijwerking van liefde
Men zegt dat het enige gebrek van honden is dat hun leven korter is dan het onze. Coco was er zeven jaar van ons leven, maar het is een enorme troost te weten dat wij er waren voor al die van haar. Vanaf de dag dat we haar ontmoetten op Paddington Station tot haar allerlaatste adem wist ze dat er meer van haar gehouden werd dan woorden kunnen zeggen. Helemaal aan het eind fluisterden we haar toe hoeveel er van haar gehouden werd, en altijd zou worden.
Ik zweer dat ik haar energie en aanwezigheid nog overal in huis voel. Het leven is een beetje van zijn magie kwijt.
Men zegt dat verdriet en een gebroken hart gewoon de bijwerkingen zijn van diep liefhebben. De pijn die we nu dragen weerspiegelt de enorme liefde die we met haar deelden. Soms voelt ademhalen zwaar. Ik weet dat wonden met de tijd helen, maar geheelde wonden blijven littekens. We verloren een pijler van ons gezinsleven, en zonder haar wordt het nooit meer hetzelfde.
En toch ben ik tegelijk zo diep gelukkig en dankbaar voor het geschenk van haar leven. Wat een eer dat je voor ons koos, Coco.
Mijn Tetena, ik hoop dat we elkaar in elk leven opnieuw en opnieuw ontmoeten. Ik grapte altijd dat Paul en ik in onze vorige levens de honden waren en jij onze menselijke verzorger. Het zou zo mooi zijn om je ooit terug te verwelkomen als onze menselijke dochter.
Dank je, uit de grond van ons hart en onze ziel. Ik weet dat we elkaar op een dag weer zullen zien, waar fysieke grenzen niet meer bestaan, en dat we samen kunnen spelen als één energie. Je blijft voor altijd in ons hart, en ik beloof je elke dag te herinneren, de rest van ons leven. Ik weet dat we op een dag herenigd worden, dat we je buik zullen kriebelen en dat we nooit meer gescheiden zullen zijn. Ik weet ook dat je eigenlijk nog steeds bij ons bent, en dat je voor altijd en eeuwig bij ons zult zijn.
Mijn breisels voor Coco
Hier zijn een paar van de bijzondere breisels die ik voor Coco heb gemaakt. Een echte Gigante Knit heb ik nooit voor haar kunnen maken, vanwege het formaat, maar door deze kleine stukjes voor haar te maken heb ik zoveel over het ambacht geleerd.
Ter nagedachtenis
Als Coco’s verhaal je hart heeft geraakt, zou ik je heel dankbaar zijn als je een kleine donatie wilt overwegen aan Wadars, onze lokale dierenopvang hier in Worthing.
Heel erg bedankt voor het lezen. Ben je een huisdier verloren of ben je nu aan het rouwen, neem dan gerust rechtstreeks contact met me op via fernando@giganteknits.com.
Als je bij het lezen een stille gedachte voor mijn meisje over hebt, vraag dan of haar energie dicht bij haar Mamma en Dadda blijft.
God zegene jullie allemaal.
En God zegene onze kleine koningin Coco, voor altijd en eeuwig ❤️
Mamma en Dadda hielden zoveel van jou,
Meer dan woorden ooit zeggen, echt en trouw.
Koningin van het huis, vanaf dag één,
Voor altijd in ons hart, nooit alleen.
Dit blijft waar, in elk leven opnieuw,
We vinden altijd de weg terug naar jou.
Coco — Haar leven: de film
Drie uur en zes minuten — elke foto en elke video die we van haar hebben, op volgorde, van de avond dat ze thuiskwam tot haar laatste beeld, met aan het eind een eerbetoon. Hij staat nu hier voor iedereen die van haar hield. Gebruik de hoofdstukken om direct naar een moment te springen.
Lees verder
The Sovereign: het vest dat ik in mijn zwaarste jaar maakte, nu gratis
Het eerste vest dat ik ooit maakte, gebreid door een jaar vol ziekenhuisopnames en drie operaties heen — en het stuk waarmee Gigante Knits begon.
Lees dit hierna →
