Czy grube dzierganie to prawdziwe dzierganie?
Na pewno te komentarze ci mignęły: tu wątek na forum, tam odpowiedź na YouTube. „To nie jest prawdziwe dzierganie.” „To tylko moda dla dziewczyn z Instagrama.” Widziałem nawet, jak ludzie kręcą nosem na grube koce, jakby większe oczko czyniło je jakoś „gorszymi”. Ktoś z czytelników napisał do mnie właśnie o tym, więc oto moja szczera odpowiedź. Uczciwie ostrzegam: to temat, który mnie porusza.
Tak. To te same dwa oczka.
Oczko prawe i oczko lewe to oczko prawe i oczko lewe, czy pracujesz na drucikach 3mm, czy na drutach wielkości kija od miotły. Gruby kardigan się nabiera, dzierga, kształtuje dodawaniem i ujmowaniem oczek, potem zszywa i wykańcza, dokładnie jak każde inne ubranie. Druty są większe, a wełna grubsza. To cała różnica. Nikt nie mówi, że mural to nie „prawdziwe malarstwo”, bo pędzel jest duży.
Krytyka, powiedziana na głos
Najpierw bądźmy uczciwi wobec drugiej strony, bo jest tu ziarno prawdy, które warto nazwać: grube dzierganie jest szybsze i bardziej wybaczające. Mniej, ale większych oczek oznacza, że spadnięte oczko łatwo zauważyć i naprawić, cały kardigan może powstać w weekend, a osoba początkująca może za pierwszym podejściem zrobić coś do noszenia. Komuś, kto spędził trzy miesiące nad cienkim żakardem Fair Isle, może się wydawać, że to umniejsza wysiłek. Rozumiem to uczucie. Ale „szybko się tego nauczyć” i „moda, która dobrze wychodzi na zdjęciach” to nie to samo co „nieprawdziwe”, a gruby koc, który ktoś zaplanował, zrobił i kocha, nie jest „gorszy” od niczego.
Do kogo moim zdaniem naprawdę należy dzierganie
Każdy, kto siada, planuje i zatraca się w motku włóczki, z drutami albo nawet samymi palcami, jest moim bohaterem. Kropka. Bo spójrz, co tak naprawdę robisz. Nie tylko tworzysz coś, czego wcześniej nie było i co jest całkowicie twoje; ty medytujesz. Rozwiązujesz cichą, architektoniczną łamigłówkę, zamieniając płaski pomysł w głowie w trójwymiarową rzecz, którą możesz nosić. To nie jest gorsze rzemiosło. To wspaniałe rzemiosło.
Każdy, kto zatraca się w motku włóczki, z drutami albo nawet samymi palcami, jest moim bohaterem.
Czy ma własne umiejętności? Tak, a doświadczenie ogromnie pomaga.
Nie będę udawał, że nie ma się czego uczyć. Praca z nieprzędzoną czesanką to osobna dyscyplina. Prawie nie ma skrętu, więc ślizga się i rozdziela, jeśli masz ciężką rękę, i trzeba wyrobić sobie do niej wyczucie. Utrzymanie równego naprężenia przy gigantycznych oczkach jest trudniejsze, niż wygląda. Końce wszywa się igłą do filcowania, bo wełna jest zdecydowanie za gruba, żeby ją nawlec. Podstawy są potrzebne, a jeśli przychodzisz z latami dziergania za sobą, świat należy do ciebie.
Ale każdy musi gdzieś zacząć, a historia każdego z włóczką jest inna. Jedni odnajdują duszę w szydełkowaniu, inni w dzierganiu na drutach, jeszcze inni w obu. Jest tyle sposobów i każdy jest uprawniony: metoda kontynentalna i angielska, portugalska, Fair Isle, brioche, ażury, warkocze, gruba tradycja Cowichan, a to jeszcze zanim dojdziesz do dziergania na krosienku, na rękach czy na palcach. Żaden z nich nie jest tym „właściwym”. Każdy to po prostu to, co przemówiło do danej osoby, i sposób, w jaki postanowiła się uczyć.
Moja własna historia
Zaczynałem jako tradycyjny dziewiarz. Mam słaby wzrok, więc cienkie, drobne dzierganie nigdy nie miało być moim światem; 9–12mm zawsze było moim ulubionym zakresem. Potem zobaczyłem grube dzierganie i, naprawdę, oniemiałem. Następnego dnia przeczesywałem internet, ucząc się, studiując, rozumiejąc, jak to działa. A wszystkie te lata zwykłego dziergania (kardigany, swetry, szaliki, skarpety i więcej psich sweterków dla przyjaciół i rodziny, niż jestem w stanie zliczyć) ogromnie mi pomogły. Podstawy przenoszą się wprost. Proces jest ten sam. Wciąż uwielbiam dziergać tradycyjnie, ale nigdy nie nazwałbym psiego sweterka „wyższym dzierganiem” tylko dlatego, że zrobiłem go na drutach 9mm. Te same ręce, te same oczka, ta sama radość.
A radość z grubego dziergania? Przykro mi, ale nie ma sobie równych.
Gotowa gruba rzecz wygląda, jakby pudełko tęcz wybuchło w najlepszy możliwy sposób, i chętnie będę bronił tego zdania do upadłego. Możesz się ze mną zgadzać albo nie; taki jest układ i jest uczciwy.
Na czym stanąłem
Świat byłby milszy, gdyby więcej z nas pilnowało własnego nosa i pozwalało ludziom trochę się pobawić, czy pracują na cienkich drutach, czy na takich wielkości miotły. O prawdziwym dzierganiu nie decyduje rozmiar drutów. Decyduje to, że ktoś usiadł, zrobił oczka i stworzył coś, z czego jest dumny. Grube się liczy, za każdym razem.
Czytaj dalej

Prawdziwy powód, dla którego wszyscy nagle oszaleli na punkcie grubego dziergania
Magia dużej skali wyjaśniona: dlaczego robi się tak szybko i w niczym nie przypomina cienkiej wełny.
Przeczytaj teraz →

