Kæri Gigante: Er Hope Macaulay ekki þegar að gera þetta?
Eftir Fernando Santos
“Kæri Gigante, heiðarleg spurning: er Hope Macaulay ekki þegar að gera það sem þú gerir? Peysurnar þínar líkjast hennar svo mikið, og hún er ansi snjöll. Hvar passarðu inn?”
Þvílík skilaboð. Þessi komu í gegnum Spyrðu Gigante-formið, en ég hef fengið útgáfur af þessari spurningu á mörkuðum, í einkaskilaboðum og einu sinni, eftirminnilega, frá minni eigin móður. Svo leyfðu mér að svara henni almennilega, því heiðarlega svarið byrjar á fullu samþykki.
Fyrst: já, þessi kimi á sér drottningu
Hope Macaulay er mögnuð. Hún byggði upp heilt prjónafatahús á Norður-Írlandi þegar hún var rétt rúmlega tvítug. Flíkurnar hennar eru handprjónaðar af hópi handverksfólks úr heimabyggð sem hún ræður og styður, sem þýðir að hver einasta peysa hennar ber raunverulegt lífsviðurværi innra með sér. Hún fór með djarfar, ofurstórar prjónaflíkur frá því að vera forvitnilegheit á handverksmörkuðum yfir á síður tískutímarita, og hún gerði það á eigin forsendum. Og peysurnar sjálfar? Stórglæsilegar. Það er engin útgáfa af þessu svari þar sem ég læt annað í veðri vaka, því ég hef augu.
Svo hvernig eigum við möguleika? Af því að við stöndum ekki á sama stað
Skoðaðu vel hvað hvort okkar selur í raun. Þegar þú kaupir flík frá Hope Macaulay ertu að kaupa fullbúna klæðanlega list: hannaða af henni, gerða af færum höndum, tilbúna til að klæðast. Þetta er hennar verk, og einmitt það er gildi þess. (Og já, áður en glöggur lesandi skrifar inn: hún býður líka upp á nokkrar uppskriftir. En peysuuppskriftir eins og okkar, aðlagaðar að öllum stærðum, með prjónapökkum, handunninni ull og myndbandsstuðningi fyrir algjöra byrjendur? Það er ekki hennar starfsemi. Það er öll okkar.)
Þegar þú kemur til Gigante ertu að kaupa eitthvað sem hún hefur aldrei selt: sköpunina sjálfa. Uppskrift með hverri umferð útlistaðri. Prjónapakka með ullinni handunninni og vigtaðri fyrir þína stærð. Myndband þér við hlið fyrsta óstyrka kvöldið. Og svo klukkutímar af þínum eigin höndum í henni, og hljóðlátur réttur til að svara “hvar fékkstu þetta?” með “ég gerði hana.”
Hope selur drauminn. Ég sel hvernig á að búa hann til.
Enginn sem valdi á milli okkar var í raun að velja á milli okkar. Ef þig dreymir um að eiga Macaulay-flík, keyptu þá Macaulay-flíkina; þú munt varðveita hana vel, og þú styður eitthvað sem er í alvöru gott. En ef það að horfa á eina lét þig klæja í fingurna, ef hugsunin sem þú fékkst var skyldi ég geta búið til eitthvað svona, þá var kláðinn aldrei eftir hennar vöru. Hann var eftir okkar.
“En verkin líta svo líkt út”
Þau gera það, á sama hátt og allt súrdeigsbrauð lítur út eins og súrdeigsbrauð. Risastórar lykkjur og glaðlegir litir eru sameiginlegt tungumál grófprjóns, og enginn á tungumál. Það sem hægt er að eiga eru hannanirnar sjálfar, og þar skal ég vera skýr: hannanirnar okkar eru okkar eigin, teiknaðar lykkju fyrir lykkju í okkar eigin vinnustofu, og við leggjum hart að okkur við að herma ekki eftir neinum, allra síst henni. Ef það telst eftirherma að elska sömu ull í sömu dýrðlegu stærð, þá eru allir prjónarar sem hafa einhvern tímann fitjað upp á einhverju stóru sekir um það saman, og hvílíkur yndislegur glæpur það væri.
Hvaðan koma hannanirnar okkar þá? Áður en ég fór í prjónaflíkur var ég grafískur hönnuður í mörg ár, og í ljós kemur að sú þjálfun nýtist: hlutföll, litajafnvægi, myndbygging og allt hitt smálegt sem ræður því hvort eitthvað djarft virki úthugsað eða bara hávært. Þegar ég teikna litaflatapeysu nota ég sama auga og ég notaði einu sinni á umbrot og vörumerki. Litapallettur okkar og stykki koma úr þeim aga, ekki úr myndabók einhvers annars.
Og hér er leyndarmálið um “yfirráð”
Draumurinn minn var aldrei að ná sneið af kima. Hann er að grófprjónaðar flíkur hætti að vera kimi yfirhöfuð. Ég trúi því í alvöru að hver sem er hafi hæfileikana og kraftinn til að búa til eitthvað fallegt með eigin höndum; allt mitt starf er að vera sá sem gerir það mögulegt, réttir þér ullina, uppskriftina og sjálfstraustið, og fer svo frá.
Og sköpunarhlið þessa handverks er ekki þannig að sigurvegarinn taki allt. Þvert á móti: hver manneskja sem Hope fær til að falla fyrir ofurstórum prjónaflíkum býr til tíu í viðbót sem velta fyrir sér hvort þær gætu prjónað eina sjálfar. Hún ræktar einmitt garðinn sem við gróðursetjum í. Þegar verk hennar birtist í straumnum þínum og hjartað tekur lítið aukaslag opnast ein af tvennum dyrum, og aðeins aðrar þeirra eru hennar. Við stöndum einfaldlega við hinar, með prjónana í höndunum.
Svo nei, ég ligg ekki andvaka af áhyggjum yfir samkeppni við Hope Macaulay. Ég ligg andvaka og vona að einn daginn, ef Gigante verður þó ekki nema eitt prósent af því sem hún hefur byggt upp, fái ég að finna brot af stoltinu sem hún hlýtur að finna yfir því sem hún hefur gefið þessu handverki. Þangað til: hún gerir sínar, þú gerir þína, og heimurinn fær fleiri risastórar peysur. Allir vinna.
PS. Hope, ef þú lest þetta einhvern tímann: líttu á alla síðuna sem aðdáendabréf. Ég elska það sem þú hefur byggt upp, og ef þig langar einhvern tímann að vinna saman að einhverju risastóru eru prjónarnir mínir og hendurnar tilbúnar.
Lesa áfram
Fyrsta ákvörðunin sem ræður úrslitum þegar þú hannar þína eigin grófprjónuðu peysu
Þær fáu ákvarðanir sem skipta í raun máli: litur, snið og hvar á að byrja.
Lestu næst →
