Beste Gigante: doet Hope Macaulay dit niet al?
Door Fernando Santos
“Beste Gigante, eerlijke vraag: doet Hope Macaulay niet al wat jij doet? Je vesten lijken zo op de hare, en zij is echt briljant. Waar pas jij tussen?”
Wat een bericht. Deze kwam binnen via het formulier Vraag het Gigante, maar ik heb varianten ervan gehoord op beurzen, in DM’s en één keer, onvergetelijk, van mijn eigen moeder. Dus laat me er goed antwoord op geven, want het eerlijke antwoord begint met volmondig gelijk geven.
Eerst: ja, deze niche heeft een koningin
Hope Macaulay is geweldig. Ze bouwde begin twintig een heel breimodehuis op vanuit Noord-Ierland. Haar stukken worden met de hand gebreid door een team van lokale makers dat ze in dienst heeft en steunt, wat betekent dat elk van haar vesten echte broodwinningen in zich draagt. Ze bracht gedurfd, oversized breiwerk van curiositeit op de ambachtsmarkt naar de pagina’s van modebladen, en ze deed dat op haar eigen voorwaarden. En de vesten zelf? Prachtig. Er bestaat geen versie van dit antwoord waarin ik iets anders beweer, want ik heb ogen in mijn hoofd.
Hoe maken we dan nog een kans? Doordat we niet op dezelfde plek staan
Kijk goed naar wat ieder van ons echt verkoopt. Als je een stuk van Hope Macaulay koopt, koop je afgewerkte draagbare kunst: door haar ontworpen, door deskundige handen gemaakt, klaar om te dragen bij aankomst. Het is haar werk, en dat is precies de waarde ervan. (En ja, voordat een oplettende lezer me schrijft: ze biedt ook een paar patronen aan. Maar vestpatronen zoals de onze, uitgewerkt in elke maat, met kits, met de hand voorbereide wol en videobegeleiding voor complete beginners? Dat is niet haar vak. Het is het hele onze.)
Als je bij Gigante komt, koop je iets wat zij nooit heeft verkocht: het maken. Een patroon met elke toer uitgeschreven. Een kit met de wol met de hand voorbereid en afgewogen voor jouw maat. Een video naast je voor die wankele eerste avond. En dan urenlang je eigen handen erin, en het stille recht om op “waar heb je die vandaan?” te antwoorden met “die heb ik zelf gemaakt.”
Hope verkoopt de droom. Ik verkoop hoe je hem maakt.
Niemand die tussen ons koos, koos ooit echt tussen ons. Als je droomt van een eigen Macaulay, koop dan de Macaulay; je zult hem koesteren, en je steunt iets wat echt goed is. Maar als je bij het zien ervan jeuk in je handen kreeg, als je dacht ik vraag me af of ik zoiets zou kunnen maken, dan was die jeuk nooit voor haar product. Die was voor het onze.
“Maar het werk lijkt zo op elkaar”
Dat klopt, zoals alle zuurdesembrood op zuurdesembrood lijkt. Reuzensteken en vrolijke kleur zijn de gedeelde taal van grof breiwerk, en niemand bezit een taal. Wat je wel kunt bezitten, zijn de ontwerpen zelf, en daar zeg ik het eerlijk: onze ontwerpen zijn van ons, steek voor steek getekend in onze eigen studio, en we doen ons best om niemand te kopiëren, haar al helemaal niet. Als van dezelfde wol houden op dezelfde heerlijke schaal telt als imitatie, dan is elke breier die ooit iets groots opzette er samen schuldig aan, en wat zou dat een heerlijk misdrijf zijn.
Waar komen onze ontwerpen dan vandaan? Voor het breiwerk werkte ik jarenlang als grafisch ontwerper, en die opleiding blijkt over te dragen: verhouding, kleurbalans, compositie en alle andere dingetjes die bepalen of iets gedurfds doordacht oogt of gewoon luid. Als ik een vest met kleurvlakken teken, gebruik ik hetzelfde oog dat ik vroeger op lay-outs en merken gebruikte. Onze paletten en panelen komen uit die discipline, niet uit iemands lookbook.
En hier is het geheim over “gedomineerd”
Mijn droom was nooit om een stukje van een niche te pakken. Het is dat grof breiwerk helemaal geen niche meer is. Ik geloof echt dat iedereen de vaardigheid en de kracht heeft om met eigen handen iets moois te maken; mijn hele werk is degene zijn die het mogelijk maakt, die je de wol, het patroon en het vertrouwen geeft en je dan je gang laat gaan.
En de maakkant van dit ambacht is geen kwestie van winnaar krijgt alles. Integendeel: elke persoon die Hope laat vallen voor oversized breiwerk, zorgt voor tien anderen die zich afvragen of ze er zelf een kunnen breien. Zij laat de tuin groeien waarin wij planten. Als haar werk voorbijkomt in je feed en je hart dat kleine sprongetje maakt, gaan er twee deuren open, en maar één daarvan is van haar. Wij staan gewoon bij de andere, met de naalden in de hand.
Dus nee, ik lig niet wakker van de concurrentie met Hope Macaulay. Ik lig wakker in de hoop dat ik, als Gigante ooit ook maar één procent wordt van wat zij heeft opgebouwd, een fractie mag voelen van de trots die zij moet voelen over wat ze dit ambacht heeft gegeven. Tot die tijd: zij maakt de hare, jij maakt de jouwe, en de wereld krijgt er meer enorme vesten bij. Iedereen wint.
PS. Hope, als je dit ooit leest: beschouw deze hele pagina als fanmail. Ik vind het geweldig wat je hebt opgebouwd, en als je ooit zin hebt om samen iets enorms te maken, liggen mijn naalden en mijn handen klaar.
Lees verder
De eerste keuze die een zelfontworpen grof gebreid vest maakt of breekt
De paar keuzes die er echt toe doen: kleur, pasvorm en waar je begint.
Lees dit hierna →
