Palce czy druty do grubych dzianin
To chyba pytanie, które słyszę najczęściej, na Etsy i w wiadomościach, niemal codziennie: robić to na palcach czy na dużych drutach? Moja szczera odpowiedź działa w obie strony i obejmuje haczyki, przed którymi nikt nie ostrzega.
Przede wszystkim: rób to, co przemawia do twojej duszy. Naprawdę nie ma tu złej odpowiedzi, jest tylko metoda, która sprawi ci przyjemność i przy której wytrwasz. Ale skoro pytasz porządnie, oto wszystko, czego nauczyłem się, robiąc jedno i drugie.
Dzierganie na palcach: łatwy, radosny start
Dzierganie na palcach to łagodniejszy początek, bez dwóch zdań. Ponieważ pracujesz rękami tam i z powrotem, nigdy nie musisz mocować się z „lewą stroną”, żeby przerabiać na lewo; to jeden przyjazny, powtarzający się ruch. Zmiany kolorów są łatwe. Intarsja (te bloki kolorów) też jest łatwa, a to połowa tego, co sprawia, że kardigan Gigante wygląda jak kardigan Gigante.
Dwie rzeczy, dzięki którym pójdzie gładko:
- Trzymaj motki wełny w porządku podczas dziergania i przekładaj je w miarę postępu bloków kolorów. Odrobina porządków rząd po rzędzie oszczędzi ci później splątanego gniazda.
- Używaj palców jako miary: każda pętelka powinna mieć mniej więcej szerokość dwóch palców. I masz rozmiar oczka z głowy, bez żadnego drutu.
- Niech każda pętelka „całuje” poprzednią. W trakcie pracy trzymaj zaczynaną pętelkę ciasno przy właśnie skończonej. Tworzy to piękny efekt łańcuszka i ogromnie pomaga w równości, bo oko podąża za schludnym łańcuszkiem, zamiast wyłapywać każdy mały zygzak nierównego naprężenia.
Haczyk przy dzierganiu na palcach
Oczka robione na palcach mają skłonność do wyglądania nierówno, a nic tak nie zniechęca jak gruba rzecz, która wygląda niechlujnie. Zwłaszcza dla kogoś, kto tak jak ja jest trochę perfekcjonistą i wyłapuje każdą krzywą pętelkę. Pruję robótki (czyli rozplątuję je i zaczynam od nowa) częściej, niż chciałbym przyznać, tylko dlatego, że oczka nie leżały jak trzeba.
Najlepszą obroną jest po prostu zatrzymać się i popatrzeć. Tak łatwo dać się ponieść, więc sprawdzaj oczka w każdym rzędzie, a najlepiej mniej więcej co pięć oczek. Jeśli twoje pętelki były równe i jedna zaczyna się źle zachowywać, złap to teraz: zbuduj coś na krzywym oczku, a dostaniesz reakcję łańcuchową krzywych oczek, wszystko przez jeden drobny błąd, który dało się naprawić w sekundę. Zostaw to, a tak jak ja skończysz, prując wszystko. Zgadnij, skąd wiem.
Sztuczka, na którą przysięgam, to trzymanie pod ręką jednego z dużych prostych drutów 25mm (znajdziesz je na mojej stronie z drutami). Gdy przerobisz rząd palcami, przełóż oczka na drut, żeby trzymał je równo i jednolicie, kiedy pracujesz dalej. To odrobinę więcej pracy, ale zwraca się w wykończeniu, które naprawdę wygląda na zamierzone, a nie przypadkowe.
Dzierganie na dużych drutach: profesjonalne wykończenie
Jeśli zależy ci na równości, wygrywają druty. Oczka układają się w linii, wyglądają fantastycznie, a gotowa rzecz wygląda na porządnie, profesjonalnie zrobioną. Kiedy obca osoba zatrzymuje cię na ulicy, żeby zapytać, skąd masz kardigan, zwykle właśnie dlatego.
Tu dwa nawyki robią całą różnicę:
- Pilnuj naprężenia: każde oczko dodatkowo pociągnij. Tworząc każde z nich, wyciągnij je odrobinę bardziej. To właśnie daje grubej dzianinie jej piękny, przewiewny, swobodny wygląd i dotyk. Nic tak nie zniechęca jak oczka ściśnięte razem, trzymające się kurczowo.
- Używaj drutów z żyłką, nie prostych. Uwielbiam proste druty, ale rosnący kardigan potrzebuje miejsca. Żyłka przejmuje ciężar, daje robótce gdzie się podziać i sprawia, że pętelki nie zsuną się z końca, kiedy nie patrzysz. (Proste zostaw do opisanej wyżej sztuczki z przytrzymywaniem oczek.)
Dzierganie na palcach to łagodniejsza krzywa nauki; druty dają lepsze wykończenie. Jedno i drugie daje prawdziwy kardigan.
Haczyk przy drutach
Ale – i to prawdziwe ale – w miarę jak ubranie rośnie, robi się ciężkie i nieporęczne. W połowie korpusu trzymasz coś mniej więcej wielkości małego kraju, a obracanie tego, żeby przerabiać prawą i lewą stronę, to prawdziwy trening ramion. Prawdę mówiąc, niektórymi wieczorami bolą mnie nadgarstki. A przy rękawach druty nie są twoim przyjacielem: duże druty i małe powierzchnie po prostu się nie dogadują.
Moja jedyna prawdziwa rada: kącik do dziergania
Jeśli tylko się da, urządź sobie kącik do dziergania, nawet jeśli to tylko uprzątnięty stół w kuchni. Grubą dzianinę dużo łatwiej robić na płasko, bo ciężar dźwiga powierzchnia, a nie twoje nadgarstki. Tak, to szkoda: dzierganie i telewizor pasują do siebie pięknie, a stół psuje to przytulne połączenie. Ale oprzyj robótkę na stoliku kawowym, oparciu kanapy, czymkolwiek, co przejmie część ciężaru, i naprawdę możesz mieć jedno i drugie.
Więc… które?
Naprawdę nie ma tu dobrze ani źle. Grube dzierganie jest otwarte dla wszystkich, piękne i wyraziste, a jego najlepsza wersja to ta metoda, przy której będzie ci wygodnie i na której efekt z radością popatrzysz. Dopiero zaczynasz? Zacznij od palców i luźnych oczekiwań. Zależy ci na tym wyrazistym wykończeniu w stylu „zrobione własnoręcznie”? Weź druty. Albo rób to, co ja przez większość dni, i używaj obu: palców dla radości, drutu dla porządku.
Jeśli jesteś na samym początku, zacznij tutaj: Czy osoba początkująca zrobi gruby kardigan? Od czego zacząć – szczerze To najłagodniejszy start, jaki znam. A gdy przyjdzie czas na duże druty, moje są tutaj, łącznie z prostymi drutami 25mm, których używam do sztuczki z przytrzymywaniem oczek.
Jakkolwiek twoje ręce to polubią (palce, druty czy szczęśliwe połączenie obu), wybierz to, co jest przyjemne, i zrób coś w stylu Gigante.
Czytaj dalej

Czy osoba początkująca zrobi gruby kardigan? Od czego zacząć – szczerze
Duże oczka wybaczają i idą szybko, więc grube dzierganie to najlepsze miejsce na start.
Przeczytaj teraz →

