Sex nýir prjónapakkar í grófprjónaðar peysur fyrir haust og vetur
Eftir Fernando Santos
Sex nýir prjónapakkar í grófprjónaðar peysur, nýkomnir: The Parade, The Dual, The Film Roll, The Retro Pop, The Retro Neon og The Technicolor. Hver og einn byrjaði á einhverju sem ég man úr æsku minni á níunda áratugnum: filmurúllu, skókassa af myndum, pakka af tússlitum. Hér er hvað hver þeirra er, af hverju hann skiptir mig svona miklu máli og hvernig er að prjóna hann.
Barn níunda áratugarins
Ég ólst upp á níunda áratugnum og litir virkuðu öðruvísi þá. Filmurúlla tók tuttugu og fjórar myndir og maður beið í viku til að komast að því hvort einhverjar hefðu heppnast. Þær góðu fóru í albúm með límhornum og þær allra bestu í ramma við gluggann, þar sem sólin gerði alla smám saman ferskjulita. Maður fékk þá liti sem maður fékk og lifði með þeim.
Hitt sem ég man eftir er að teikna. Hvert barn sem ég þekkti teiknaði sama regnbogann: boga úr tússlitum, hvern einasta lit í pakkanum, þrýst svo fast að pappírinn varð glansandi. Enginn kenndi okkur það. Þetta var bara það sem maður gerði við nýjan pakka af pennum.
Ást mín á litum, formum og hönnun byrjaði þá líka. Ég var eitt af átta systkinum, fastur í miðjunni, á heimili sem var hávært og fullt af fólki, og form og litir gáfu mér festu. Ég sat og teiknaði upp merki Globo-sápuóperanna af sjónvarpinu, aftur og aftur, þar til þau voru rétt. Þar byrjaði hönnuðurinn.
Hver einasta lykkja þessara sex var hönnuð í Gigante Studio, tólinu sem ég bjó til svo hver sem er geti málað peysu eins og ég málaði þessar: einn reit í einu, á rúðuneti, í litunum sem þú velur. Ég leitaði sífellt aftur í æskuna á meðan ég málaði þær. Ekki snyrtilegu, endalausu litina sem sími gefur þér, heldur þá sem hafa smá veður í sér. Mynd sem gleymdist á gluggakistu. Faldur sem hefur mýkst af notkun.
Sex peysur, hver þeirra lítill hluti af mínum níunda áratug, prjónaður stórt.
Fyndið. Vikuna sem þessar fóru í loftið var níundi áratugurinn skyndilega vinsæll á Instagram. Ég hafði ekki hugmynd. Ég hef unnið að þessum sex í nokkrar vikur, með nefið ofan í Studio, og frétti það ekki fyrr en ég leit upp.
Ef þú hefur aldrei prjónað peysu eru þrjár af þeim sex gerðar fyrir einmitt það.
The Film Roll
Hvað hún er. Sikksakkar í ferskju, sólarlagi og rúbín á eggjaskurn, sem dýfa sér í odd niður miðju baksins og mætast aftur í öðru V niður framhliðina. Sikksakkarnir færast um eina lykkju í hverri umferð, svo hún er skref upp á við frá einfaldri peysu, og vel þess virði.
Af hverju hún skiptir mig svona miklu. Þetta eru litirnir á ljósmyndunum sem ég ólst upp með. Kodak-filmur, myndir límdar í Kodak-albúmið, albúmið geymt á Formica-borðplötu í eldhúsinu. Við áttum aldrei Polaroid-myndavél, ég þekkti þær bara úr bíómyndum: það er atriði í Desperately Seeking Susan þar sem Madonna tekur mynd af sjálfri sér með einni, sjálfu mörgum árum áður en orðið varð til, og það er Polaroid-vélin sem ég man eftir. Ekki litirnir sem dagurinn hafði í raun, heldur það sem þrjátíu ár gerðu við þá: rauðu litirnir orðnir að rúbín, húðin að ferskju, hvíti liturinn að eggjaskurn. Þegar ég sé þessa peysu sé ég myndir fjölskyldunnar minnar og þá útgáfu af níunda áratugnum sem er aðeins til á þeim. Kíktu á prjónapakkann The Film Roll.
The Retro Pop
Hvað hún er. Sólgul út í gegn, með einum áberandi kanti meðfram faldinum og beint upp framstykkin og miðju baksins. Litalínurnar liggja beint upp og ermarendurnar beint yfir, svo þú veist alltaf hvaða lykkja breytist næst. Frábært fyrsta verkefni.
Af hverju hún skiptir mig svona miklu. Þetta er eldhúsið í einu af æskuheimilunum mínum, með bláu og gulu flísunum. Þar slúðruðu systur mínar og frænkur á meðan þær bökuðu köku á laugardagssíðdegi, og þar voru strákar ekki velkomnir. Það minnir mig á tíma þegar eina áhyggjuefnið mitt var að komast í skólann og strögla í gegnum stærðfræðitímann snemma á mánudagsmorgni. Kíktu á prjónapakkann The Retro Pop.
The Retro Neon
Hvað hún er. The Retro Pop eftir myrkur. Djúpt vínrauð út í gegn, skær lína meðfram faldinum og beint upp báðar hliðar, mjúk rönd við saumana og kremhvítt á öllum köntum. Eins og í The Retro Pop liggja línurnar beint, svo hún er líka frábært fyrsta verkefni.
Af hverju hún skiptir mig svona miklu. Jólin. Eftirréttirnir sem mamma mín gerði, ávextirnir sem við sáum bara á þeim árstíma í Brasilíu, plómur og kirsuber í þessum djúpu vínrauðu litum, og heilmikil sangría. Það voru sangríuávextirnir sem gerðu mig fullan í fyrsta sinn, löngu áður en ég mátti fá mér glas. Kíktu á prjónapakkann The Retro Neon.
The Technicolor
Hvað hún er. Fjórir einlitir fletir, í peysuformi. Hvert stykki er einn eða tveir þeirra: bleikt við báða falda, lilla og appelsínugult upp annað framstykkið, límónugrænt upp hitt og þvert yfir bakið, önnur ermin límónugræn með bleiku stroffi og hin alveg appelsínugul. Hvergi eru litaskipti í miðri umferð, aðeins handfylli af skiptum á heilum umferðum, sem gerir hana einföldustu af þeim sex að prjóna og þá háværustu að klæðast.
Af hverju hún skiptir mig svona miklu. Tvennt. Gömlu Technicolor-myndirnar sem voru á hverjum degi eftir skóla, þar sem himinninn var blárri en nokkur himinn og enginn kippti sér upp við fjóra liti í einu. Og litastikurnar. Ég hef aldrei sofið vel, vakandi fram eftir eða kominn á fætur fyrir allar aldir, og þegar ég var sjö ára fór mamma með mig til svefnlæknis út af því. Sjónvarpið var félagsskapurinn minn, og þegar dagskránni lauk um nóttina komu litastikurnar á skjáinn: einlitir fletir hlið við hlið, glóandi í dimmu herbergi. Þessi peysa er þessar stikur, og hver einasta síðdegismynd, í einu. Kíktu á prjónapakkann The Technicolor.
The Parade
Hvað hún er. Sítrus, hindber, sólarlag og lavender rísa frá faldinum, yfir öxlina og niður á ermina, með eggjaskurn við fald, stroff og framkanta. Fimm litir og bogar sem klifra eina lykkju í einu gera þessa að peysunni fyrir prjónara sem elska áskorun.
Af hverju hún skiptir mig svona miklu. Þetta er regnboginn sem öll börn níunda áratugarins teiknuðu, þrýst fast með hverjum tússlit í pakkanum. Það er líka Rainbow Brite og My Little Pony, sem strákar máttu ekki horfa á, nema maður væri að leika við litlu systur sína, sem gaf mér frípassa. Laura, takk. Og það er Xuxa, stærsta barnasjónvarpsstjarna sem Brasilía hefur átt, sem söng lag um regnboga þar sem hver litur stóð fyrir einhvern ólíkan. Það var pönk í þá daga. Í dag er sama lag sungið sem baráttusöngur hinsegin fólks í Brasilíu. Ég hannaði þessa ekki svo mikið sem ég mundi hana. Kíktu á prjónapakkann The Parade.
The Dual
Hvað hún er. Candy Floss-bleikur öðrum megin, Catkin-gulur hinum megin, og stigi af risalykkjum þar sem þeir mætast. Aðeins tveir litir, svo stiginn er það eina sem þarf að fylgjast með. Skref upp á við, og vel þess virði.
Af hverju hún skiptir mig svona miklu. The Dual byrjaði sem bleik og blá. Það var vandamál æsku minnar: strákur klæddur í blátt, stelpa í bleikt, og ekkert annað svar. Gulur var útgáfan fyrir alla, liturinn sem enginn hafði eignað sér, svo ég gerði hana minna augljósa, og hér erum við. Snúðu þér í aðra áttina og hún er bleik. Snúðu þér í hina og hún er gul. Kíktu á prjónapakkann The Dual.
Hvað kemur í kassanum
Hverjum kassa er pakkað fyrir þína stærð og ullin berst þegar klofin og kembd í höndunum, svo þú fitjar upp daginn sem hún lendir, ekki vikuna á eftir. Bættu við 25mm prjónum ef þú þarft, eða prjónaðu með fingrunum og þá þarftu ekkert annað. Og bættu við Finishing Kit ef þú vilt tvennt sem ég monta mig af við alla sem nenna að hlusta: þæfingarnál og mottu, fyrir fullkominn frágang á hverjum enda, og ullarkamb, svo peysan líti út eins og ný árum saman. Uppskriftin í þinni stærð, leiðbeiningarnar um uppbyggingu og 43 mínútna myndbandsnámskeiðið eru á Gigante Knits-aðganginum þínum um leið og þú kaupir.
Ef þú ert ekki viss um hver þeirra er þín, sendu mér skilaboð.
Lesa áfram
Það eina sem þú ættir að athuga áður en þú kaupir prjónapakka að grófprjónaðri peysu
Hvað er í raun í prjónapakka og eina spurningin sem þú ættir að spyrja áður en þú kaupir nokkurn þeirra.
Lestu næst →
