The Gigante Jumper: það góða, það slæma og það ljóta
Eftir Fernando Santos
Ég hef gefið öllum nánustu vinum mínum Gigante. Allir eiga eina nema ég. Ég var nýbúinn að gera mér fartölvutösku, það var farið að kólna og ég ákvað að í stað hnepptrar peysu langaði mig í heila peysu. Það sem kom út úr því er peysan sem ókunnugir stöðva mig núna út af á götunni. Það sem þeir sjá ekki eru fjórar endurbyrjanir, ermi sem gekk ekki upp, tveir hálsar sem ég rakti upp, litur sem makinn minn taldi mig af og sporin sem ég sór að ég myndi aldrei gera. Þetta er öll sagan, með myndunum sem ég tók á leiðinni.
Það góða
Ég byrjaði ekki á teikningu. Ég dýrka einfaldlega merínóblöndurnar okkar, svo hún átti alltaf eftir að koma úr þeirri fjölskyldu. Pastel Rainbow er með myntu, smjör, ferskju, himinblátt og sítrónu í einum þræði. Áætlunin, ef áætlun skyldi kalla, náði ekki lengra en þetta: band þvert yfir bringuna, stroffin og hálsinn í einum heilum lit, og sá litur tekinn innan úr blöndunni. Ég prófaði nokkra.
Ég er grafískur hönnuður. Litir eru sá hluti starfsins sem ég er bestur í og ég hef alltaf talið að lavender væri minn litur. Makanum mínum fannst hann of kvenlegur. Svo ég sætti mig, treglega, við dökkan skógargrænan og hélt áfram.
Það slæma
Ég prjónaði framstykkið og bakstykkið úr venjulegu Gigante ullinni, óspunnu ullinni sem allar hnepptu peysurnar eru gerðar úr, með bandið í skógargrænu. Enginn háls enn, engar ermar. Og það var rangt. Ekki prjónið: ullin. Peysa þarf fall og hreyfingu og þessi stóð sjálf. Brynja. Þykktin sem gerir hneppta peysu er einfaldlega of mikil fyrir flík sem þarf að hanga á líkamanum og hreyfast með honum.
Ég rakti hana upp. Ég prjónaði hana aftur. Ég rakti það líka upp. Fjórum sinnum, og einhvers staðar þar á milli var ég farinn að kljúfa hvert hár, og ullina líka, og þá small það. Í hönnun höfum við eina reglu ofar öllum öðrum: form fylgir hlutverki. Formið hentaði ekki hlutverki peysu, svo formið þurfti að breytast. Óspunna ullin sem kemur frá spunaverksmiðjunni er um tomma á þykkt og óvinnanleg þar til hún er tamin, og að temja hana er fyrsta verkið á hverjum búnti sem við seljum (það er heil færsla um það). Svo af hverju ekki að kljúfa hana einu sinni enn? Enn stórkostleg, enn Gigante, með minni lykkjum sem gætu passað í peysu. Ég prófaði það og Gigante Junior fæddist.
Gigante Junior á prjónunum, undin í hnykil og prjónuð í bolinn. Það er seinlegt að kljúfa. Snúningurinn frá spunaverksmiðjunni lætur helmingana tvo vefjast hvor um annan, og klofin óspunnin ull slitnar ef þú flýtir þér, svo hver hnykill er klofinn í höndunum og undinn hægt. Það er vesen. Peysan er þess virði. Og þegar bolurinn hafði verið prjónaður aftur var græni liturinn líka farinn og lavender kominn aftur upp úr skúffunni. Um leið og ég sá bandið á bolnum vissi ég að fyrsta hugboðið hafði verið rétt.
Klofna ullin gaf mér nokkuð sem ég hafði ekki átt von á: frelsi. Ég prjóna hnepptu peysurnar með fingrunum. Gigante Junior setti mig aftur á prjóna og ég vingaðist á ný við aðferðir sem ég hafði ekki snert lengi. Útaukningar frá sléttu og frá brugðnu. Stroff, ein slétt og ein brugðin, fyrir faldana. Og hluti sem eiga eiginlega alls ekki heima í grófprjóni, eins og ósýnilegan saum fyrir hliðarsaumana, sem stóra ullin einfaldlega leyfir ekki.
Þegar bolurinn var orðinn réttur fóru ermarnar úrskeiðis. Ég tók upp lykkjur í kringum handveginn og prjónaði niður í hring, og fyrsta útgáfan var of þröng. Grófprjón og þröngt fer ekki saman. Önnur útgáfan ekki heldur. Í þriðja skiptið gaf ég erminni þá vídd sem hún þurfti, leyfði henni að púffast og safnaði henni saman í langt, slétt stroff í Lavender. Það er ermin í uppskriftinni.
Það ljóta
Hálsinn. Ég gerði hann fyrst í Lavender, stroffband með Eggshell sporunum í kring. Hann virkaði þykkur og hann virkaði rangur. Ég rakti hann upp og reyndi aftur, Lavender stroff á fullbúnum bolnum. Enn rangt. Heill Lavender háls dregur augað upp og burt frá bandinu, sem er tilgangur peysunnar.
Háls eitt, háls tvö og sá sem fékk að vera. Lausnin var að prjóna stroffið á hálsinum úr blöndunni og skipta yfir í Lavender bara fyrir affellinguna, svo þú færð eina mjóa litarlínu þar sem hann mætir húðinni og ekkert meira.
Svo kom augnablikið þegar peysan var tilbúin og mér líkaði hún ekki. Bolurinn búinn, ermarnar komnar á, hálsinn réttur, og hún virkaði flöt. Ókláruð. Ég lagði hana á borðið og starði á hana um stund.
Ég hafði aldrei ætlað mér þræðisporin. Ég hafði reyndar ákveðið að sleppa þeim. Spurningin sem ég fæ oftar en nokkur önnur, við hverja færslu og í hverjum skilaboðum, er af hverju ég sýni ekki sporin eins og allar stórar grófprjónaðar peysur gera, og ég vissi af hverju ég gerði það ekki: einn hönnuður hefur gert þetta spor að sínu einkenni og ég vildi ekki herma eftir verkum neins. Svo hugsaði ég um strigaskó. Adidas, Nike, öll íþróttamerki á jörðinni nota sama tungumálið, rendurnar, sveiginn, sólann, og enginn kallar það eftirhermu. Þú getur sótt innblástur í tungumál án þess að herma eftir verkum annarra. Svo ég tók upp stóra, bitlausa nál og lengd af Eggshell.
Hún þurfti rjómalitinn. Peysan varð ekki að peysunni fyrr en síðasta eftirmiðdaginn.
Meðfram efri og neðri brún bandsins. Hringur um hvert stroff. Spírall um faldinn sem fylgir brugðnu umferðunum. Það tók eftirmiðdag og það breytti öllu.
Sporin sem ramma inn bandið og hringa stroffin, sporin í nærmynd og spírallinn um faldinn að aftan.
Peysan
Hún tók 25 til 30 klukkustundir á prjónunum, og það var á meðan ég var að finna út úr henni. Hún vegur um tvö og hálft kíló. Bandið er bara að framan, svo bakið er allt úr blöndunni. Og fólk stöðvar mig út af henni. Ekki vinir að vera góðir: ókunnugir, á götunni, sem spyrja hvaðan hún sé.
Svo ég skrifaði hana upp. Þrjár stærðir, S til L, hver einasta lykkja í mynsturteikningu, og ullinni þegar skipt og hún undin, því ég ætla ekki að biðja þig um að gera seinlega hlutann. Uppskriftin fylgir prjónapakkanum, ásamt Gigante Junior, og ef þú vilt frekar sleppa prjónunum prjóna ég þína hér í Worthing. Lavender var minn litur allan tímann.
Einn fyrirvari, og mér er full alvara. Gigante-peysa sem fer yfir höfuðið er töluvert seinlegri og erfiðari en hneppt Gigante-peysa. Ég er ekki að segja að hnepptu peysurnar séu auðveldar, en lykkjurnar hér eru minni til að byrja með, þú prjónar á prjóna en ekki með fingrunum, og það er miklu meiri tækni í henni: ermar teknar upp úr bolnum, útaukningar, stroff, ósýnilegur saumur, þræðingarsporin. Ef þú hefur prjónað hneppta peysu með okkur verður bolurinn þér kunnuglegur og restin er í uppskriftinni, skref fyrir skref. Ef ekki, byrjaðu á hnepptri peysu.
Og ég er ekki búinn með Gigante Junior. Ég er svo ánægður með það að ég er að vinna að línu af húfum úr því. Uppskriftin er til og ég er að prófa hana í blöndum og einlitum. Fylgstu með.
Lesa áfram
Að kljúfa óspunna ull fyrir grófprjón: það góða, það slæma og lóin
Hálftíma handvinnslan á bak við hvern hnykil af ullinni okkar. Gigante Junior byrjar hér.
Lestu næst →
